Tadeusz Cymański Animacja from Artur Paprocki on Vimeo.

Zbigniew Ziobro Animacja from Artur Paprocki on Vimeo.

Aleksander Kwaśniewski Animacja from Artur Paprocki on Vimeo.

Piotr Gadzinowski Animacja from Artur Paprocki on Vimeo.

Władysław Bartoszewski Animacja from Artur Paprocki on Vimeo.

1.

Pomysł vs. Nowy dyrektor ds. marketingu

Pomysł vs. Klient “kreatywny”

Pomysł vs. Pomysł wysłany emailem

Pomysł vs. Kreatywna recenzja

Pomysł vs. Nowy kreatywny dyrektor

Pomysł vs. Traperzy

Pomysł vs. Rekomendacja departamentu

Pomysł vs. Wejście dyrektorów ds. kreatywności

Pomysł vs. Budżet

Pomysł vs. Grupa Fokusowa

Źródło: http://scott-c.blogspot.com/

]]> http://blog.momentum.pl/2010/05/06/pomysly-ah-pomysly/feed/ 0 http://blog.momentum.pl/2010/04/08/prowokacja-rzeczywistosc/ http://blog.momentum.pl/2010/04/08/prowokacja-rzeczywistosc/#comments Thu, 08 Apr 2010 08:30:46 +0000 Redakcja http://blog.momentum.pl/?p=3233 Zaklinanie rzeczywistości, prowokacja a może “oczywista oczywistość”. Do przemyślenia, jak zmieni/znienia się świat reklamy w agencjach…

Spodobał się on na tyle, że z czasem stał się swoistą pamiątką z wojska lub szkoły. W czasach gdy nie był jeszcze tak popularny Youtube, a pliki video raczej znane były z innych miejsc.

Żołnierze na misjach „pokojowych”, patrolujących statków, skoszarowani w głuszy, mieli sporo czasu by wykazać się inwencją twórczą. Oto kilka z przykładów:

Konwencja znana z lip dub, grupowość, wspólne przeżycia i chęć „zakonserwowania” czasu który upłynął. Aż fajnie, spojrzeć po latach na ten humor, takze też żołnierski. W końcu nei do wszystkiego trzeba podchodzić tak na poważnie.

“Gdybyśmy uznali, że grupą docelową odbiorów tego filmu są Wietnamczycy uwielbiający muzykę poważną i bigos, to jest to strzał w dziesiątkę. To tak, jakby przyjść na pierwszą wizytę do narzeczonej ze specjalnie nieumytymi zębami i w brudnych gaciach. Nawet jeżeli na co dzień takie nosimy, to na tę specjalną okazję warto jednak założyć czyste”

Mineło kilka lat, film znowu ożył tym razem na Facebooku, gdzie stał się przebojem kilku ostatnich dni.
Skandal, jaki skandal? A może troche humoru i prostota przekazu… oraz inne gusta panujące na tym serwisie, rózniace się od reszty Internautów i społeczeństwa.

natomiast film promocyjny Agnieszki Holland, jest przyjmowany conajmniej chłodno…

Zresztą, oceńcie sami: czy lepszy jest Chopin i dłużyzna, czy zaskakujacy montaż i pokazanie miasta jakiego na codzień nie widziecie? Pozostawiamy Waszemu osądowi.

Można mówić, że Ballmer nie jest ma „tego coś” – co mieli programiści, osoby zaczynające w garażach swoją biznesową epopeję. Ale, on mając prawdziwą duszę sprzedawcy doprowadził wspólnie z Billem Gates’em Microsoft, tam gdzie jest obecnie. Zaczynał od zera, gdy Microsoft był nikomu nie znaną spółką w Dolinie Krzemowej. Lata ciężkiej pracy i ekspresywnego zaangażowania stały się znane w branży i szeroko komentowane przez użytkowników komputerów. Potyczki z Apple czy UNIX’em przeszły już do historii przemysłu komputerowego.

Pytanie, który z szefów wielkich korporacji występowałby w reklamach produktów które sprzedaje? Mogą one śmieszyć, bawić… ale jednocześnie pokazują ogromną identyfikację z marką Microsoft. Jego (Ballmera) „występy” na konferencjach sprzedażowych do dzisiaj budzą uśmiech… ale dzięki temu mówiło się o firmie i jej produktach, pozniej sprzedawano je w milionowych ilościach. Razem z Gates’em mieli i mają dość specyficzny dystans do siebie, mimo iż cały świat wokół nich nie za bardzo ich lubi, gdy Microsoft jest ikoną „tego złego”.

Lata płyną, a Ballmer stał się kimś na kształt celebryty biznesowego, który z powodzeniem zastąpił Billa Gatesa. Podchodzi do zarządzania spółką w dość elastyczny sposób, licząc na maksymalizacje sprzedaży jego produktów. Widzi pewne trendy, że komputer ma być podobny do tych używanych w Star Trek’u. Wizja może naiwna…ale pociagajaca i tak bardzo realna. Steve jest ikoną Microsoftu i wartością firmy podobnie jak Steve Jobs. Kontrowersyjną, dynamiczną ale równocześnie skuteczną.

Można się zgadzać lub nie ze strategia biznesową i samymi produktami Microsoftu. Ale to lata w biznesie pokazują czy obrana strategia była słuszną. Można tylko pogratulować konsekwencji i uporu w jej realizacji, mimo przeciwności losu. Nie powiem, że Ballmer jest możliwy do naśladowania przez inne firmy, inne branże – ale na pewno wyznacza trend… gdzie zarządzający budują wartość danej marki, swoim zaangażowaniem i pasją potrafią wykrzesać jeszcze większe zaangażowanie swoich pracowników. Także swoją wyrazistością i umiejętnością budowania własnego wizerunku w pełni zintegrowanego z produktami i marką swojej firmy.

A tu kilka  próbek ze Steve’a:

Można oceniać dokonania Dody jako obciach lub jako ekstremum estetyczno-wokalne. Ale nikt nie może jej odmówić skuteczności i konsekwencji w budowaniu swojego wizerunku. Skutecznego sprzedawania produktu – wizerunku, piosenek czy też produktów związanych z wizerunkiem (Doda mobile, odzież we własnym sklepie internetowym, reklamowanie innych marek). Jak żadna z polskich gwiazd, opanowała do perfekcji sztukę wywoływania sensacji, plotki i marketingu szeptanego. Nie ma miesiąca by nie była obecna na okładce gazety, w programie TV lub praktycznie co dzień w gazetach i vortalach plotkarsko-bulwarowych. Internet czeka na każde jej słowo, zdjęcie czy informację nawet jeśli nie jest prawdziwa. Dorota, wręcz chwali się tym – że dla każdego medium ma historyjkę na poczekaniu, która jest „łykana” w biegu. Rozwód, wycieczki, zakupy czy jazda samochodem – wszystko jest wydarzeniem które jest wykorzystywane do maksimum do kreowania wizerunku na każdy możliwy sposób. Później – ilość informacji na jej temat przebija ilość informacji na temat rządu, poszczególnych polityków, dorównuje markom mediów, przegania najpopularniejsze brandy spożywcze czy telekomy! Jest jakby drugim obiegiem w Warszawie, a na prowincji? To królowa. Dla mediów z segmentu bulwarowego, to główne paliwo napędowe i minimum egzystencjonalne. Bez którego nie będzie sprzedaży i oglądalności.

I co z tego wynika? Że, nie jedna marka mogłaby się nauczyć skutecznych działań PR, autokreacji, działań cross promocyjnych czy budowania świata swojej marki oraz wyznawców… którzy są siłą napędową Dody. Kto, jak kto – ale to fani i anty fani nie pozwolą zapomnieć o Dorocie. Gdyby jeszcze dodać do tego mikroblogii i followersów – aż strach myśleć co by się stało Wyrazistość artystki, wkurzający niektórych wszechobecny róż będą tylko „wodą na młyn”.

Osobiście, jako osoba zajmująca się zawodowo komunikacją marketingową muszę pogratulować, skutecznego dotarcia do grupy docelowej. Osiągnięcia prawdziwego sukcesu mierzonego ilością sprzedanych produktów czy też osiągniętego dochodu. Pieski, pudelki i ratlerki branży „star-trupowej” lub marketingowo-komunikacyjnej głośno szczekające i gryzące się po kostkach nie dorastają nawet do pięt Dodzie. Panowie i Panie, zanim będziecie chcieli podbijać prawdziwy świat – kupcie Superaka, przeglądnijcie Pudelka. Może się czegoś nauczycie. Samym flame’m i zakompleksianiem daleko nie zajedziecie. To takie spostrzeżenie, po kolejnej mikro-wojence mikro-celebrytów lub prawie-jak-celebrytów.

LipDub szybko stał się popularny wśród internautów, którzy śladem Lodwicka zaczęli tworzyć kolejne tego typu nagrania. Kamera, piosenka i pomysł na stworzenie własnego lipdubu wystarczą, aby każdy mógł poczuć się jak gwiazda muzyki. Zapraszam po trochę kreatywnej energii!

Lip Dubbing: Endless Dream from Jake Lodwick on Vimeo.

LIPDUB – I Gotta Feeling (Comm-UQAM 2009)

Polskie LIPDUB’y

Wywodzimy się z pokoleń dla których TV i gazety były od zawsze. Za naszej młodości telefon komórkowy raczkował lub stawał się popularny. Mail, przeglądarka WWW lub wyszukiwarki były kamieniami milowymi. Dla nas tak, ale dla dzisiejszych nastolatków? Internet dla nich był od zawsze, SMS w zasięgu ręki jak i kultura dewaluacji celebrytów.

Wporzo życie, wporzo praca, wporzo samopoczucie?

To pierwsze pokolenie mające dostęp do wiedzy w zasięgu ręki, ale jednocześnie będące ignorantami. Pokolenie które nie jest hermetyczne, ponieważ ogół nas zmienił już swoje codzienne zachowania. Czy papier, długi artykuł lub analiza umarły? Nie, bo całkiem zmieniły się w formę skondensowaną na 250 znaków, krótkiego lead’u lub pliku PDF/MP3. Blogoidów z setkami filmów, kopiami-kopi tego co wypluje Web 2.0. Chmury komentarzy prosumentów, żyjących we wtórnej szybkości. Stały się muzyką w Twoim Ipodzie, komentarzem na forum lub SMS’em.

Informacja przeistoczyła się w rozrywkę. Dzisiaj wolimy oglądać panie z dużymi „warunkami”, konkursy SMS niż starych, już zgrzybiałych prezenterów. Wolimy skandal, plotkę lub opluwanie się na forach/blogach. Jednodniowe przeboje i dziwne gwiazdeczki, zblazowani aktorzy lub piłkarze nadużywający wódki. O których zapomnimy szybciej, niż zjemy kolejny posiłek tego samego dnia.

Wojna, problemy społeczne? A kogo to dzisiaj obchodzi. Liczy się seks, skandal, celebryci, kłótnie „lipnych ksyw” na forach, pseudo e-pr oraz bogowie bełkot-blogów! To nazywamy dzisiaj informacją. Setki stron i wpisów oglądanych codziennie/tygodniowo, obrazkowe pokladkowe informacje w TV – czy zatem wiemy więcej i lepiej?

Podniecamy się wspaniałością Web 2.0, a tak w zasadzie jesteśmy samotni w tłumie samotników. Czy czujemy się lepiej mając profile w kilku społecznościach i setki wirtualnych przyjaciół? Avatar zastąpił kontakt cielesny, „komcia” dowartościuje ego a „dyszka za dyszkę” jest lepsza niż rozmowa z innym człowiekiem. Pełen orgazm prosze Państwa!

Stajemy się pokoleniem Google, dla którego świat istnieje jeśli mieści się na 1 stronie wyszukiwarki. Jeśli nie ma czegoś w googlu, to nie istnieje. Fetysz by zostać uwiedzionym przez łowców głów nakazuje „wychylić się”. Nie wychylasz się, nie sprzedałeś opinii – nie istniejesz. Chcesz seksu lub randki bądź szczery do bólu, pofigluj na chat roomie załóż profil i wrzuć 10 dziwnych zdjęć. Im dziwniejszych – tym lepiej. Transparentność posunięta do granic absurdu. Po co zatrudniać sztaby analityków w wywiadzie CIA lub KGB? Dzisiaj ASAP wszystko jest w społeczności, Web 2.0, blogach czy jakkolwiek to nazwiesz.

Jeśli kontrahent nie odpowiada w ciągu 24h, Twoja kobieta nie wysyła ci sprośnych maili usychasz, nie zmieniłeś dziś opisu na GG, wszyscy wokół maja Twitter, Blip, Flaker etc a Ty?… znaki i obrazki zastępują ci cyfrowy tlen. Oddychasz nim tak naturalnie jak normalnym powietrzem. Ale jeśli go jest za dużo, zaczynasz się dławić, szukasz lekkich i łatwych podniet. Szybciej, krócej, mocniej, lepiej, taniej… dążysz do porządku, ale nie zauważasz że na pulpicie, mailu czy w Twoim życiu jest coraz większy burdel. Dzień bez akronimów lub emotikonków to dzień stracony. Word wszystko za ciebie napisze i sprawdzi gramatykę.

Dzisiaj kolejny tysiąc pięćdziesiąty start-up w ostatnim miesiącu otworzył swoje podwoje. To nic – że nie działa, kody sypią się, 19-wieczne metody zarządzania, usability z epoki “internetu łupanego” i nie ma modelu biznesowego… Kampanie marketingu szeptanego polegające na wysyłaniu 200 postów z jednego IP lub virali nie będących viralami. Witajcie w nowym prosumenckim wspaniałym świecie. Inwestorzy walą oknami i drzwiami.

„Nowe nieograniczone możliwości” – to było już znane w 1999. Deja vu? Odkopanie na nowo Pana zwanego Tofflerem, którego wznosimy dzisiaj na swoje sztandary. Produkty jednorazowego użytku, standaryzacja, gwałtowne mody i podniety jak Jozinem z Bazin, jestem hardkorem. Ale to już było… długopisy, zupy w proszku, IKEA, upadek komunizmu. Prosumentyzm – to interaktywne odkrycie 21 wieku! w rytm cycków Dody.

Tak więc, czego jeszcze nie robisz w Internecie? Kupiłeś lodówkę, sprawdziłeś prognozę pogody, znalazłeś pracę, poderwałeś dziewczynę, zaplanowałeś wakacje, prowadzisz biznes, zapisałeś się do Facebooka lub komentowałeś na Goldenline, zapłaciłeś przelew i wziąłeś kolejny kredyt… ale czy zostawiłeś już tam swoje szare komórki? Czy opinie, social shopping, fora i Google stały się Twoim życiem?

Proszę się odprężyć i przyzwyczaić. Bo tak już zostanie.

Rozmowa z blogerami:
Magdą Braniewską Korporacyjne Haiku,
Markiem Rosłanem Nogalalki.blox.pl
Jackiem Gadzinowskim Komunikacyjna Trepanacja Czaszki:

Autor wpisu Jacek Gadzinowski

Na początku, może – czym jest demotywator, sięgnijmy do źródła encyklopedycznego (za wikipedia.org)

Demotywator (demotywujące obrazki) – jest połączeniem wymownego obrazka bądź zdjęcia z komentującym jego zawartość podpisem. Demotywator jest najczęściej ironiczny (ma wyśmiać rzeczywistość) lub cyniczny. Demotywatory są niejako parodią plakatów motywujących. W wielu, głównie amerykańskich, biurach wiszą takie plakaty motywujące pracowników do osiągnięcia celu. Przykładem może być zdjęcie przedstawiające formacje kilkudziesięciu spadochroniarzy podpisany “Teamwork” (ang. praca zespołowa) Za autora pierwowzorów demotywatorów uchodzi firma Despair, Inc. z USA, która prowadzi handel gadżetami (koszulki, kubki itd.) zawierającymi elementy graficzne tego typu.

Generalnie prawdziwie doskonały demotywator zbudowany jest ze zdjęcia lub grafiki, często o znaczeniu bardzo „hermetycznym”, zrozumiałem dla wtajemniczonych np. scena z filmu, postać, dziwne zachowanie człowieka lub przyrody. Obowiązkowym elementem jest czarne tło oraz umieszczony poniżej obrazka specyficzny, cięty podpis. Humor z tych obrazków potrafi być mocny, „na granicy”, a nawet obraźliwy dla jakiejś wyodrębnionej grupy osób lub osoby, zdarzenia. Takiego rodzaju memy (powiedzonka internetowe) szybko zapadają w pamięci, stąd taki rozwój serwisu demotywatory.pl. Trzeba przyznac, ze sama strona dosyc mocno wyewoluowala od pierwotnej, dosyc sztywnej, idei, ale tzreba przyznać w ostatecznym rozrachunku, kierunek ewolucji byl dobry (ah te cyfry i statystyki).

Powstała ok roku temu (tutaj tło całej zabawy)- notuje, z miesiąca na miesiąc, z tygodnia na tydzień coraz to większą popularność. Statystyki i ilość osób które oglądają w danej chwili obrazki na stronie, po prostu wariują. Nie wiem jak dobre muszą być serwery, ale utrzymać ponad 20.000 osób w jednym momencie przeglądających obrazki jest nie lada wyzwaniem. Zasięg – za chwile będzie można liczyć go w milionach (unikalnych użytkowników) UU miesięcznie! Zreszta, popatrzcie sami do – Google Trends, Alexa.com czy innych statystyk/analiz. Sukces, sukces… a wszystko na prostym szablonie strony www, bez wyszukanego stronicowania, bez udziwnień, badania usability, ekstra kampanii marketingowych czy innych „pierdów” Architektura serwisu była dobra może na początku, teraz przeglądanie historycznych obrazków, sprzed kliku dni to istna katorga. Ale to nic, nie przeszkadza to fanom przeglądać ich. Grunt to dobry podpis pod obrazkiem i cięta riposta. Uśmiech na twarzy, jest później bezcenny.

Na serwisie nie zobaczymy wiele reklam, ot przebijające się między obrazkami informacje o popularnych grach online’owych lub reklamy z google (dzisiaj widziałem reklamy pewnej sieci sprzedaży – więc pewnie to jest płynne?). Być może przy skali odwiedzin serwisu, jest to jakiś znaczący przychód, ale nie na tyle chyba by utrzymać na dłuższą metę właściciela, administratora i całą infrastrukturę (nie mogę tego w tym momencie zweryfikować). Demotywatory i ich fenomenalny wzrost w popularności nie znalazł jeszcze upustu w postaci nachalnej reklamy. Myślę, że przy tego typie serwisu, zbyt duża ich ilość mogłaby przestraszyć fanów takiej rozrywki. W końcu nie po to tam człowiek “wchodzi”. Reklamy, można co najwyżej obśmiać w demotywatorze. Inny sposób zarabiania, płatne konta, wyszukiwanie, dodatkowe opcje dla fanów? Być może to kwestia czasu, w końcu serwis musi zarabiać na siebie, a przy takiej liczbie odwiedzających można spróbować.

Dlaczego zatem demotywatory.pl stały się w tak krótkim czasie (praktycznie przez okres roku) fenomenem i wielkim sukcesem? Otóż zadziałała demokratyczność w której, praktycznie każdy z internautów może znaleźć w Internecie pozornie nic nie znaczące zdjęcie i dodać do niego śmieszny, cięty podpis. Dzięki temu powstanie intrygujący demotywator. Najlepsze jest jednak dalej…

Tajemnica tak ogromnego sukcesu demotywatorów w Polsce? Głosowanie i możliwość wyżycia się na obrazkach. Poczekalnia, gdzie odbywają się walki, by wybić się na główną stronę. Ludzie lubią sobie pominusować, poplusować, zmiażdżyć i zmieszać z błotem. Ot, przykład nowoczesnego hydeparku, w stylu 2.0. By wybić się na „główną”, przechodzi się przez wnikliwe oko moderatora. Czyli, owszem anarchia, bluzg… ale jakoś kontrolowane. Powstało coś na kształt skrzywionej hierarchii wartości, gdzie możesz zaprosić znajomych by głosowali, by spojrzeć kto jest na topie. Podglądanie innych pełną gębą. Lubimy to? O humorze i abstrakcjach słownych już wspomniałem wcześniej.

Jeśli dodamy do tego buzz i wirusowość tych obrazków, mamy już omówienie kompletnego sukcesu. Z taką maszynerią można ruszać na podbój Internetu! Każdy kto wpadł w sidła demotywatorów, już nie wyjdzie z nich, co jakiś czas będzie tu zaglądał, co się dzieje. One bawią ludzi, a ludzie chcą pokazywać je innym ludziom, żeby ich również rozbawić. Jedne pokazują głupotę, inne bywają hołdem, jeszcze inne to po prostu celne riposty na różne tematy. A później – startują” tysiące maili, wklejek na blogi czy serwisach agregujących obrazki, wykop, społeczności etc. I tak ta cała maszyneria się rozkręca. Sama, bez pomocy. Twórczy chaos, w serwisie i poza nim. Uczmy się, z tego case’u braci marketingowo-komunikacyjna! Najprostsze pomysły, często bywają najtrafniejsze.

Ale… na razie nie widzę nadto by blogosfera czy „media mainstreamowe” zainteresowały się tematem. Czy jest on aż tak politycznie niepoprawny czy tak oczywisty, by przechodzić wokół niego obojętnie? Wszyscy przesyłamy sobie codziennie mailami obrazki, wysyłamy linki na GG, mikroblogach czy blogach, dyskutujemy w mediach społecznościowych. Ale dlaczego nie ma jeszcze jakiegoś „bumu” medialnego, czyżby znowu głownie – stare media przespały temat, totalnie ignorując go poprzez swoje niezrozumienie tematu. Być może to będzie odkrycie, gorący temat na okres przedświąteczny (jak Jozin z Bazin)? Ikona dla przyszłych startup’ów i młodych, rządnych sukcesu przedsiębiorców? W końcu to serwis za chwilę z ilością odwiedzin, mogący mierzyć się z dużymi graczami na tym rynku. Niektórze serwisy społecznościowe, mogą się już właśnie “schować do nory”.

Wiec drodzy przedsiębiorcy i młode wilki. Czasem prosta jak „konstrukcja cepa” rzecz może przynieść wielki efekt. Pytanie tylko, czy poza wzrostem w formie hiperbolicznej, sukces demotywatory.pl uda przekuć się na stałą obecność w sieci oraz zarobek dla twórców strony. Nie sądze by twórcy tej strony mieli ułożony z góry biznes plan, jak „zarobić i nie narobić się”. To, że jest to kopy-pasta nie ulega wątpliwości, ale całkiem pozytywne. Bo humorystyczne, z jajem… i pamietajcie, demotywatory to jedyny prawdziwy sukces w rym roku, w polskim Internecie! Nie tylko statystycznie, ale w umysłach odbiorców, na szeregu innych serwisach i mailach. I nie bójcie się demotywatorów, przecież i tak je oglądacie i komentujecie. Może w niektórych miejscach “demoty” to obciach, tak jak kiedyś Kominek, gazeta Nie lub Big Brother? Ah, to “,mieszczańskie” dwójmyślenie.

Spójrzcie proszę na tą prezentację, a może Was natknie – co powstanie z połączenia kilku elementów w nową całość lub z nowego zastosowania starych rozwiązań

Ruchowe i statyczne obrazki, gdzie… na własnej skórze możesz doświadczyć przestrzenności dworca, jego zakamarków i ciekawostek… poruszając się swoim avatarem (personą).

Znakomity sposób by pokazać budunek publiczny, w tak niekonwencjonalny sposób. Buzz – bezcenne!

Zapraszam na wycieczkę: http://www.stationsroman.be/3dstation/

Klimat, muzyka, reżyseria… Można na własnej skórze poczuć, co znaczy być jednym z żołnierzy Oddziałów Szturmowych Desantu Orbitalnego. Teraz tylko czekać premiery!

Julek ze Szmulek zaprasza na złocisty napój lub jego pochodne…

Weź udział w zabawie !

Masz czas do środy, by dołączyć do społeczności

http://www.goldenline.pl/spotkanie/swieto-ulicy-zabkowskiej-praga-wielokulturowa
http://www.facebook.com/home.php?#/event.php?eid=142280382518&ref=mf

A jeśli już tam jesteś, podziel się z nami swoją twórczością – dodaj komentarz, zdjęcie lub filmik, powiedz co najbardziej lubisz na Pradze.

Wśród osób, które do środy 02.09.2009 do godziny 24:00 wezmą udział w zabawie i spełnią jej wymagania rozdamy:

- 10 pojedynczych zaproszeń, do kina Wisła, NKPraha i Luna (zaproszenia będzie można wymienić w kasie kina na dowolny seans – ważne od 06.08.2009 – 30.09.2009)
- 15 kuponów na słodki poczęstunek oraz kawę – wymienne na grzane wino lub miód w „Oparach Absurdu”
- a dla amatorów mocniejszych wrażeń – 50 kuponów na złocisty napój, które funduje sam Julek – wymienne na napój bezalkoholowy

Zwycięzców ogłosimy w środę do godziny 11:00 wysyłając zwrotnego maila, w nim także szczegółowe informacje dotyczące odbioru nagrody.

Zapraszamy 06.09.2009 na Święto Ulicy Ząbkowskiej !

1. „Mięczaki” – są to rodzice, którzy we wszystkich wypadkach ulegają próbom naciągania, jakie stosują dzieci, kupując im produkty o jakie ich poproszą. Nie ulega wątpliwości, że jest to model rodzica, który firmy reklamowe darzą dużą sympatią.

2. „Krewni i znajomi królika” czyli Rodzice – można powiedzieć gadżeciarze, podążający za wszelkimi nowinkami w każdym sektorze handlowym. Kupią każda nowa zabawkę, każdy nowy produkt – byle tylko zadowolić dziecko i mieć świadomość bycia pionierem.

3. „Rodzice skłóceni” – to właśnie oni przynoszą firmom największe zyski. Są to osoby znajdujące się w separacji, rozwodnicy i samotnicy. Swoje wyrzuty sumienia w stosunku do dziecka wynagradzają mu prezentami, gadżetami spełniając każdą z ich próśb. To samo dotyczy osób znajdujących się w separacji czy w trakcie rozwodu, które zasypują malucha różnymi atrakcjami, chcąc w ten sposób przeciągnąć go na swoją stronę.

4. „Twardziele” – tego „gatunku” firmy nie lubią najbardziej. Przekonani o dobru dziecka, świadomi niebezpieczeństw pułapek jakie stawia świat reklamy sprytnie omijają wszelkie zasadzki, nie ulegając prośbom i groźbom dziecka.

No więc Kochani! Jakim Rodzicem wy jesteście? (lub jakim chcielibyście być;) ) Czekam na wasze komentarze!

Telewizyjne show, których formuła opiera się na wyłanianiu ukrytych talentów cieszą się ogromnym zainteresowaniem. Seria programów takich jak “Mam talent” posiada milionową oglądalność. Najczęściej jednak uczestnicy szczycą się głównie talentem wokalnym lub tanecznym.Inną sztukę pokazała młoda Ukrainka doprowadzając widownię do płaczu.
Te piękne obrazy powstają w piasku usypanym na podświetlonym blacie. Oto przd Wami historia całego życia stworzona z ziarenek piasku….

Poszukujmy swoich talentów! Może nie są tak głęboko..

Osobiście bardzo się cieszę, że ludzie dostrzegają potrzebę rozwoju i sięgają po różne formy by wejść na drogę ku oświeceniu. Prywatnie i zawodowo zdarza mi się polecać konkretne warsztaty rozwojowe, by świadomie modelować i rozwijać własną osobowość.

Dlatego ciepły uśmiech pojawił się na mojej twarzy, kiedy ostatnio natknęłam się na przypowieść o poszukiwaniu oświecenia.

Milarepa poszukiwał wszędzie oświecenia, ale nie mógł go znaleźć
- aż pewnego dnia zobaczył starego człowieka, który szedł powoli górską ścieżką niosąc ciężki worek.
Milarepa natychmiast poczuł, że ten stary człowiek zna tajemnicę, której on sam rozpaczliwie szukał przez wiele lat.

- Starcze, powiedz mi, proszę, czym jest oświecenie?

Starzec uśmiechnął się, zrzucił ciężki worek z pleców i wyprostował się.

- Tak, teraz wiem! – zawołał Milarepa
- Jestem ci dozgonnie wdzięczny. Ale proszę, jeszcze jedno pytanie. Co jest po oświeceniu?

Starzec podniósł worek, zarzucił go sobie na barki, umocował i ciągle uśmiechając się, poszedł dalej ścieżką.

Do teraz „profil” facebookowy „R.I.P Michael Jackson (We Miss You)” ma ponad 160 tysięcy fanów – co każe zapytać o granice „bycia fanem” jakiegoś zjawiska bądź artysty, tudzież o adekwatność facebookowej terminologii. Empik w dzisiejszym newsletterze wysłał do klientów pocztowych zachętę „Uczcij pamięć króla popu” (i nie ma czemu się dziwić, w dniu dzisiejszym płyty Jacksona zajmują… pierwszych 15 miejsc pod względem sprzedaży w sklepie internetowym Amazon.uk). A jeśli komuś sieć nie wystarcza, może przenieść wyrażenie swego smutku do realu – za czterdzieści pięć od momentu, w którym to piszę, bo o godzinie 18.00 ma odbyć się pod Metrem Centrum flash mob (sic!!!), poświęcony Jacksonowi: „- Będziemy śpiewać piosenki, może uda się zorganizować muzykę, niektórzy planują przynieść świece i portrety Michaela. Wszystko będzie się działo spontanicznie, nie mamy scenariusza. Najważniejsze, żeby jak najwięcej osób przyszło i razem uczciło pamięć Jacksona – zachęca Tosin, Nigeryjczyk, student psychologii, jeden z organizatorów dzisiejszego spotkania fanów.” (cytat za: Gazeta.pl,  można obejrzeć relację z tego wydarzenia).

Tylko czy to wszystko jest prawdziwe? Czy może to tylko znów symulacja, nieprawdziwy, rozdmuchany balon, którego nie powinno być, bo przez ostatnie kilkanaście lat nikt się Jacksonem nie interesował, chyba że w kontekście posądzeń o pedofilię? Bloger MacKozer zwraca uwagę na paralelność nadekspresji uczuć po śmierci Jacksona z tym, co obserwowaliśmy po odejściu… Jana Pawła II i nazywa to zjawisko „mikroemocjami”, czyli „ekspresowym i niezobowiązującym wyrażaniem fałszywego żalu i współczucia”, nie mającym wiele wspólnego z prawdziwym uczuciem straty po odejściu kogoś ważnego (więcej pod TYM linkiem).

A jako że jedną z ważniejszych sił, działających w sieci 2.0, jest prześmiewczość, ironia i sarkazm, na Facebooku, po fali statusów „RIP”, „[*] i setkach wklejonych linków do teledysków Jacksona (umieszczony niedawno przez mojego znajomego świetny teledysk The Roots skomentowany został „O, to The Roots też umarli?”) właśnie pojawił się quiz „Jakim typem żałobnika po Michaelu Jacksonie jesteś?”. Życząc wszystkim jak najciekawszych wyników oddaję głos anonimowemu twórcy, który z prawdziwie socjologiczną swadą twierdzi, że żałobników podzielić można na 4 główne grupy:

• Można być Prawdziwym Fanem i „przez tydzień po śmierci Michaela zadawać sobie w duchu pytanie – ale o co chodzi, przecież Michael żyje, mieszka na swoim ranchu Neverland i szykuje do wielkiej trasy koncertowej. Kiedy smutna prawda dociera do nich, na naszej klasie nie ma już serduszek i świeczek”;

• Alkoholowi sentymentaliści „śmierć Króla uczcili półlitrem w samotności lub ze współokatorami oglądając teledyski Michaela w Youtube i wrzucając je na Fejsbuka, ogólnie mający w d***e czy Michael wróciłby na scenę, czy nie, każda okazja jest jednak dobra by zaglądnąć do szklanki”;

• Naszoklasowi opier***e serduszek i świeczek „w sumie nie wiedzą, kim był Michael Jackson, bo przerwał karierę jak jeszcze ich na świecie nie było. Niemniej jednak wrzucają oni w zdjęcie profilowe na NK świeczkę, albo gówniane serduszko, tagują Michaela, że zawsze będzie w ich sercu, bo wszystkie ich koleżanki też tak mają, w galeriach znajomych komentują zdjęcia Michaela swoim ulubionym „ślicznie wyglądasz, nic się nie zmieniłaś” i jarają się, że wszyscy mają Michaela w profilu i o nim gadają”;

• I wreszcie j***e snoby, co „nie potrafią wymienić żadnego tytułu piosenki Michaela i jest im z tym dobrze. Gdyby sprzedawali na stadionie koszulki z napisem Nie płakałem po Jacksonie, to by kupili i wkurza ich, że wszyscy jarają się śmiercią Jacksona”.

Wszystko jasne? No dobrze, pozostaje mi tylko skopiować na swój odtwarzacz „I’m bad”, „Earth song” i „Don’t stop ‘till get enough”, zapakować do torby znicz, lakierki, kapelusz, i biały puder – do zobaczenia pod Metrem Centrum!

Jednakże znaleźli się tacy, którzy by nie chcieli, a w których reklama wzbudziła wielkie poruszenie a nawet skargę do Advertising Standards Authority (ASA). Za co? Za zachęcanie do działań antyspołecznych jak dewastacja czyli mazanie graffitti na ścianach, niebezpieczna jazda pojazdami zmotoryzowanymi (skutery), rozwiązłość.

Na szczęście pracujący w ASA okazali zrozumienie i protest oddalili tłumacząc, że mural był symbolem 60tej rocznicy Adidas Originals i stworzony został na ścianie należącej do prywatnej posesji, jeżdżący na skuterach zachowywali się poprawnie i nosili kaski a sceny ukazujące zabawę pokazywały po prostu dobrze bawiących się ludzi.

Sprawdźcie sami:

Wersja reklamowa

Wersja pełna

Już czas na trochę luzu i spotkanie się w gronie przyjaciół i rodziny.

Czego z okazji  majówki, wszystkim życzę!

To oczywiście bardzo przewrotnie postawione pytanie, trochę zaczepne, ale niestety nakłoniła mnie do tego autentyczna sytuacja sprzed kilku dni.
Jako gorąca orędowniczka szacunku względem lojalnych konsumentów (i nie mam na myśli skomplikowanego programu lojalnościowego, ale zwykłe postępowanie fair play) zadzwoniłam do swojego banku, w którym jestem już blisko 15 lat, z prośbą o zmianę typu karty kredytowej, bo termin ważności obecnej upływa za 4 miesiące. Jakież było moje zdziwienie, że nowa (taka sama karta) wysłana została już do mnie kilka dni temu. I oczywiście ten wielki, szanujący się bank nie ma problemu z tym, że od 15 lat na karcie widnieje to samo moje zdjęcie i nie ma też problemu bez mojej wiedzy podwyższać mi limitu kredytowego… Po raz chyba setny wszystko we mnie się zagotowało. I przyrzekam, gdyby nie dość męczący proces zmiany banku, już by mnie tam nie było… Przecież dla nich jestem wciąż „Szanowni Państwo”. Powiem szczerze – dla mnie to obraźliwe!

I pomyślałam sobie, że moje i mi podobnych wieloletnie starania tak niewiele przynoszą. Marki wciąż gonią za pozyskiwaniem nowych konsumentów, prześcigają się na atrakcyjne oferty promocyjne, mega wypasione konkursy, a zapominają, że ich prawdziwy kapitał tkwi w tych wiernych, starych konsumentach, którzy płacą marketerom całkiem przyzwoite pensje .  Żeby być jednak sprawiedliwa w tej kwestii, to szacunek muszę oddać telekomom, które już zauważyły, że bicie się o nowych konsumentów jest niewystarczające, bo rynek się kurczy, a pozyskiwanie nowych oznacza zabieranie innym, tyle, że znacznie kosztowniejsze niż dopieszczanie własnych konsumentów, tak, aby ci nie chcieli odchodzić… Ufff… Nareszcie jest iskierka nadziei!

I choć w swojej karierze popełniłam wiele tekstów o lojalności, CRM, motywowaniu, przeszkoliłam mnóstwo osób, to wciąż mamy dużą niewiedzę w kwestii efektywnego planowania wydatków marketingowych w kontekście celów, jakie mają być zrealizowane.

Tak więc małe repetytorium nt wartości konsumenta w czasie. Dla świadomych mała powtórka, dla pozostałych być może powód do zmiany optyki w patrzeniu na biznes?

Utrzymać lojalnych, czy pozyskiwać nowych?

Niezależnie od świadomości potrzeby inwestowania w obecnych najlepszych konsumentów, często pojawia się pytanie: Ile pieniędzy przeznaczyć na ich utrzymanie, a ile na zabiegi związane z pozyskiwaniem nowych konsumentów?
Nie ulega wątpliwości, że każda firma musi starać się o nowych konsumentów! I nie tylko dlatego, że realizuje plany ekspansji rynkowej, czy pretenduje do roli lidera, ale zwyczajnie musi myśleć perspektywicznie. Nawet ci najwierniejsi mogą odejść, choćby dlatego, że znajdują się w swoim własnym cyklu życia konsumenta – starzeją się, zmieniają się ich gusta i potrzeby, zmienia się ich sytuacja społeczna, zawodowa, rodzinna. Nasze produkty mogą nie trafiać już w ich nowe potrzeby i oczekiwania, nawet jeśli byli nam wierni przez kilka ostatnich lat.

Tak więc trzeba inwestować w nowych konsumentów, przekonywać ich, żeby kupowali nasze produkty i usługi, starać się, aby ich zakupy przerodziły się w systematyczne kupowanie. A w końcu, aby ci „nowi” po prostu nas polubili.
A ile należy wydać na nowego, a ile na „starego”, wiernego konsumenta?

Customer Lifetime Value

Aby móc świadomie i bezpiecznie podejmować decyzje o podziale budżetu marketingowego pomiędzy działania związane z tzw. utrzymaniem i pozyskaniem konsumenta, szalenie przydatny okazuje się model Customer Lifetime Value. Mówiąc bardzo prosto LTV oznacza dla firmy wartość konsumenta w dniu dzisiejszym, uwzględniając jednak zyski, jakie wygeneruje dla tejże firmy w przyszłości.
Ale czy wszyscy konsumenci są tak samo cenni biorąc pod uwagę ich „długoterminową zyskowność”? Tu pomocna okazuje się strategia LTV, która pozwala na oszacowanie:

• Ile pieniędzy warto przeznaczyć na pozyskanie nowego konsumenta,
• Jakie sposoby pozyskiwania nowych konsumentów są najskuteczniejsze w długiej perspektywie czasu,
• Ile wydać na utrzymanie obecnego konsumenta, a ile na jego odzyskanie.

Zastosowanie modelu LTV pozwala na prognozowanie przyszłej „zyskowności” konsumenta bazując na rzetelnej wiedzy o nim zgromadzonej w firmie. Warto podkreślić słowo „rzetelnej”, bo im ta wiedza jest dokładniejsza, prawdziwa i różnorodna, tym estymacja LTV bardziej trafna i użyteczna.

Ci, którzy spotkali się z analizą RFM, której celem jest identyfikowanie najlepszych konsumentów, wiedzą, że właśnie RECENCY (świeżość), FREQUENCY (częstość) i MONETARY (wartość) są najsilniejszymi miernikami ekonomicznej wartości konsumenta. Oczywiście, wszystkie dane o charakterze demograficznym i psychograficznym są konieczne, ale najbardziej na etapie projektowania zindywidualizowanych ofert produktowych i marketingowych. Jeśli zaś chcemy wyliczyć „pieniężną” wartość naszego konsumenta, wszyscy jesteśmy zgodni, że:

1. Bardziej prawdopodobne jest to, że ponownego zakupu dokonają ci konsumenci, którzy ostatnio coś u nas kupili,
2. Bardziej prawdopodobne jest to, że ponownie kupią ci, którzy kupują nasze nasze produkty często, niż ci, którzy kupują sporadycznie,
3. Bardziej prawdopodobne jest to, że w najbliższej przyszłości kupią ci, którzy na nasze produkty wydawali duże kwoty, niż ci, którzy wydawali niewiele.

Analiza LTV bazuje na bardzo podobnym sposobie przewidywania. Ale to przewidywanie poparte jest informacjami, jakie posiadamy w naszej bazie danych. Baza danych to istna kopalnia wiedzy o naszych konsumentach! Im jest ona bogatsza i dokładniejsza, tym łatwiej nam będzie podejmować wszystkie decyzje dotyczące strategii marketingowych, a nawet strategii rozwoju firmy.
Jakie dane potrzebujemy do skonstruowania modelu LTV?
Optymalna lista informacji jest dosyć długa:

• Historia wszystkich transakcji,
• Jakie produkty kupowali (im większa szczegółowość, tym lepiej),
• Ile pieniędzy wydali do tej pory,
• Gdzie dokonywali zakupów,
• Kiedy kupowali,
• Czy dokonywali zwrotów, kiedy, ile, dlaczego,
• Dlaczego doszło do zakupu (korzystanie ze specjalnych ofert, promocji wakacyjnych, wysprzedaży…),
• Koszty wytworzenia towaru (koszty stałe, zmienne, koszty reklamy, dystrybucji….),
• Wielkość sprzedaży,
• Historia promocji (analiza kosztowa i marketingowa),
• Finansowe wskaźniki makroekonomiczne

Jak policzyć LTV?

LTV jest kalkulowane na podstawie danych o jednostkowym konsumencie i oznacza obecną wartość netto wszystkich oczekiwanych zysków ze strony nowego konsumenta. Bierzemy zatem pod uwagę wszystkie obecne zyski netto i spodziewane w przyszłości, a także obecne i oczekiwane koszty działalności.

Poniżej znajduje się tabela obrazująca sposób kalkulowania standardowego LTV – standardowego, bo nie uwzględniającego takich czynników, jak choćby istnienia klubów stałego klienta i lojalnościowych, które w istotny sposób wpływają na wskaźnik retencji konsumentów.

Krótkie wyjaśnienie danych w tabeli:
Przychody
1.   Zakładamy pozyskanie 100 000 nowych konsumentów w pierwszym roku działalności.
2.   Zakładamy, że wskaźnik retencji w pierwszym roku wyniesie 60%, w następnych w wyniku zabiegów marketingowych stopniowo będzie wzrastał.
3.   Średnio konsument wydaje w pierwszym roku $75 na nasze produkty, później nieco więcej, bo jest bardziej aktywny, kupuje inne produkty tej marki, również droższe.
4.   Całkowity przychód w każdym roku liczony jest jako iloraz liczby konsumentów i wielkości jednorazowych wydatków.
Koszty
5.   Koszt całkowity liczony jako procent przychodów całkowitych. W analizowanym przykładzie koszt jest stały, ale w zależności od rodzaju działalności może minimalnie wzrastać lub nawet znacząco spadać. Koszt całkowity uwzględnia wszystkie możliwe koszty działalności: stałe, zmienne, koszty reklamy i dystrybucji.
6.   Koszt całkowity liczony jako procent całkowitych przychodów w danym roku.
Zyski
7.   Zysk brutto obliczany jest jako różnica całkowitych przychodów i kosztów w danym roku.
8.   Roczny procent stopy zwrotu to głównie przewidywany koszt zwrotu kapitału, uwzględniający ryzyko finansowe działalności. O poziomie tego wskaźnika decyduje przede wszystkim sytuacja makroekonomiczna kraju. Wskaźnik ten pozwala przeliczyć przyszłe zyski na „obecne pieniądze”.
9.   Zyski netto w kolejnych latach liczony w „obecnych” pieniądzach.
10. Skumulowany zysk netto, który osiągnięty zostanie w kolejnych latach działalności firmy. Np. w trzecim roku sumujemy zysk osiągnięty w trzecim roku i w dwóch poprzednich.
11. Customer LTV – stosunek skumulowanego zysku całkowitego do ilości konsumentów pozyskanych w pierwszym roku działalności.

W analizowanym przykładzie LTV konsumenta po pięciu latach działalności to $128. Oznacza to, że dzisiaj pozyskany konsument w piątym roku przyniesie firmie $128 zysku (liczonych w „obecnych” pieniądzach).

Ile zatem można wydać na pozyskanie nowego konsumenta?
Z badań i doświadczenia dobrych marketerów wynika, że wydanie połowy tej kwoty oznacza dla firmy bardzo przyzwoite możliwości w tworzeniu marketingowych strategii akwizycyjnych i jeszcze bardzo zadawalające zyski!

Aby jednak pokusić się o zbudowanie modelu LTV musimy dysponować danymi przynajmniej z dwóch lat. Jeśli dane te nie są pełne, powinny być na bieżąco aktualizowane o wszystkie nowe informacje i istotne wskaźniki.

Warto zwrócić uwagę na to, że aktywne działania marketingowe mogą podwyższyć koszty całkowite, ale zdecydowanie zwiększają wskaźnik retencji, co w efekcie przyczynia się do wzrostu LTV, a o to przecież chodzi!

Bo chociaż celem mądrego marketera jest nawiązanie i utrzymanie dobrych relacji z konsumentami, to w przysłowiowym „końcu końców” ich satysfakcja i wierność gwarantują nam sukces ekonomiczny.

J.J. Abrams, bo o nim mowa, zafascynował mnie swoją osobowością, pasją, zaangażowaniem (to jedno z moich ulubionych ostatnio przeze mnie słów , dziecięcą ciekawością i nieustraszeniem przed NIEMOZLIWYM.

Extra: J.J. Abrams, Scott Dadich (creative director), Thomas Goetz (creative director), Chris Baker (senior editor) dyskutują o powstaniu specjalnej edycji majowgo wydania magazynu Wired.

Momentum docenili nawet bohaterowie serialu “Trust Me”.

Producentowi piwa Rolling Rock tak spodobała się filozofia Phygital oraz jakość proponowanych rozwiązań Momentum: Rolling Rock – Born Small Town, że postanawia zrezygnować z usług głównych bohaterów, znanej Agencji Reklamowej RGM z Chicago i przekazać swój biznes do Momentum.

TRUST ME to serial, w którym bohaterowie Mason (McCormack) and Conner (Cavanagh), to team kreatywny pracujący dla Rothman Greene & Mohr. Mason, art director, to odpowiedzialny pracoholik, rodzinny, żonaty z piękną Erin (Clarke), z dwójką dzieci i bezgranicznie lojalny brandom na których pracuje. Jego kolega Conner (Cavanagh) dla odmiany, to singiel, impulsywny copywriter z mentalnością nastolatka. Ich koegzystencja wystawiona zostaje na próbę gdy Mason zostaje mianowany dyrektorem kreatywnym agencji i szefem Connera. Serial pokazuje ich zmagania z tą sytuacją.

TRUST ME został stworzony przez Hunt’a Baldwin’a i John’a Coveny, którzy połączyli wspólne 20 lat doświadczenia w agencjach reklamowych t.j. J. Walter Thompson and Leo Burnett Advertising w Chicago .

W końcu ktoś się odważył i zdradził tajemnicę “rysowania”/ “powstawania” / “projektowania” urządzeń z jabłuszkiem w tle.

Okazuje się że to całkiem proste.

http://psd.tutsplus.com/articles/news/how-to-illustrate-type-using-cinema-4d-and-photoshop-psd-plus-tutorial/

Mam nadzieję że psd tutorial daje radę

Granice "Kreacji"?

Krótko dzisiaj… wpadło mi coś takiego w oko dzisiaj i … katar mi przeszedł w mgnieniu oka… a potem naszła smutna refleksja… Czy na pewno trzeba mijać granice dobrego smaku?