Dla tych, którzy na długi weekend wybierają się w podróż samolotem i nie tylko – pierwsza animowana w Photoshopie reklama Method Cleaners – Virgin, Agencja Droga5/Three Legged Legs.

Dla chcących popróbować swoich sił: Photoshop/Window/Animation panel.

Miłego weekendu

Method Virgin “We’re All in this Together” from three legged legs on Vimeo.

Sprawdźcie też szczegółowy opis procesu twórczego tutaj.

DARK SIDE OF THE LENS from Astray Films on Vimeo.

Quiznos Singimals – Starring Kittens

Progressive Insurance Commercial – Flo Dishes Out Discounts

Honda – Mr. Opportunity – “Paparazzi”

State Farm® – “Pocket Agent”

Staples – Wow That’s A Low Price Commercial

Danon’s Light’n'Fit Commercial with Heidi Klum

To, że obok nas istnieją media społeczne czy serwisy społecznościowe, stanowi niezaprzeczalny fakt. Kluczowym pytaniem jest więc raczej to, jaką firma powinna przyjąć strategię wobec tego zjawiska. To stawia organizacje w sytuacji, w której będą musiały posiadać politykę social media, a więc będą musiały zastanowić się też nad tym, co będzie ona zawierała. Nie uciekniemy od niej ani też nie zamkniemy się na świat zewnętrzny.

Są dwa podejścia do tworzenia polityki social media w organizacjach. Jedne firmy dążą do tego, aby w drodze ich wewnętrznej ewolucji taka polityka wytworzyła się sama, jako reakcja na pojawiające się sytuacje (często sytuacje kryzysów wizerunkowych). Nie chcą one tworzyć arbitralnych reguł, a co najwyżej luźne ramy, do których wpasują się wspólne reguły. Inne firmy tworzą od samego początku jasną politykę, która obowiązuje wszystkich pracowników.

Musimy znaleźć entuzjastów w firmie, którzy pomogą nam wdrożyć politykę social media, osoby otwarte na nowe technologie lub fachowców na zewnątrz (konsultantów lub agencje zajmujące się komunikacją). Warunkiem sukcesu będą: otwarta postawa osób zarządzających (bez tego te działania nie będą wiarygodne) oraz elastyczność samej struktury firmy. Z tego punktu trzeba jasno powiedzieć, że nie każda firma może się otworzyć na social media.

Na co należy uważać, wprowadzając politykę social media?

- Konieczne jest wyjaśnienie pracownikom, dlaczego wprowadzamy politykę social media, czyli określenie, co pracownik może robić w serwisach społecznościowych, przedstawienie pozytywów i obostrzeń wynikających z przyjęcia tej regulacji.

-  Firma i jej pracownicy muszą wziąć odpowiedzialność za to, co piszą online i działać zgodnie ze zdrowym rozsądkiem, odpowiedzialnie, rozważnie.

- Jeżeli komunikujemy się w serwisach social media, pamiętamy, że „publiczność” to nie tylko
obecni/potencjalni klienci, lecz także obecni, byli i przyszli pracownicy.

- Pracownicy powinni mieć świadomość, że firma może monitorować sposób, w jaki używają serwisów
social media, nawet gdy będą robić to poza pracą.

- Istotą społeczności jest to, że dzięki niej możesz wspierać innych, a z kolei oni mogą wspierać
ciebie. Twoja społeczność/profil/ strona fanowska nie powinna być środowiskiem, gdzie wspierane
jest współzawodnictwo, ale platformą, gdzie klienci czują się dobrze, wiedzą, że mogą dzielić się informacjami, łączyć ze sobą i otrzymywać pomoc.

- Przejrzystość w działaniach nie oznacza tego, że pracownicy mają na portalu społecznym dzielić się
wszystkimi swoimi najbardziej strzeżonymi tajemnicami firmowymi/ osobistymi. Dobrze jest, gdy
pracodawca poinformuje pracowników, o czym, jeśli chodzi o kwestie firmowe, można mówić publicznie.
Generalnie od social media nie ma ucieczki, ale… nie są one dla wszystkich, nie za wszelką cenę i nie natychmiast. Do tego obszaru Internetu trzeba wejść powoli, rozważnie, z odpowiednią strategią.

Wraz z naszymi pracownikami, a nie z powodu mody lub medialnej nagonki w stylu „czy już tam jesteś”.
Inaczej zakończyć się to może poważnym kryzysem wizerunkowym czy też utratą wiarygodności
na rynku. Pamiętajmy o tym pracując nad „polityką social media w naszych firmach”.

Dialogów w filmiku jak na lekarstwo. Ale za to jakie! Bohater wplata anglo-polonizmy: „Okej szwagier tutaj przy brzegu. It’s forfiter szwagier. No bierz tą kurę! Forfiter. Kurwa, Predator. Piękny. It’s beautiful”.

Film zaczął żyć swoim życiem…

Wokół forfitera narosła plemie wyznawców 4fitera. Agencja Rubiko zaadoptowała krokodyla nilowego jako „Forfitera“. Powstał sklep internetowy, gdzie można kupić koszulki z krokodylem i w ten sposób wesprzeć warszawskie zoo. Powstają materiały, które tworzą sami fani: zdjęcia, filmy, teksty nawiązujące do filmiku. Przykład?

Jak na wirus i internetowy mem, Forfitter jest wyjątkowo żywotny. Życzymy mu 100 lat!

“The Social Network”

Tadeusz Cymański Animacja from Artur Paprocki on Vimeo.

Zbigniew Ziobro Animacja from Artur Paprocki on Vimeo.

Aleksander Kwaśniewski Animacja from Artur Paprocki on Vimeo.

Piotr Gadzinowski Animacja from Artur Paprocki on Vimeo.

Władysław Bartoszewski Animacja from Artur Paprocki on Vimeo.

1.

Pomysł vs. Nowy dyrektor ds. marketingu

Pomysł vs. Klient “kreatywny”

Pomysł vs. Pomysł wysłany emailem

Pomysł vs. Kreatywna recenzja

Pomysł vs. Nowy kreatywny dyrektor

Pomysł vs. Traperzy

Pomysł vs. Rekomendacja departamentu

Pomysł vs. Wejście dyrektorów ds. kreatywności

Pomysł vs. Budżet

Pomysł vs. Grupa Fokusowa

Źródło: http://scott-c.blogspot.com/

]]> http://blog.momentum.pl/2010/05/06/pomysly-ah-pomysly/feed/ 0 http://blog.momentum.pl/2010/04/08/prowokacja-rzeczywistosc/ http://blog.momentum.pl/2010/04/08/prowokacja-rzeczywistosc/#comments Thu, 08 Apr 2010 08:30:46 +0000 Redakcja http://blog.momentum.pl/?p=3233 Zaklinanie rzeczywistości, prowokacja a może “oczywista oczywistość”. Do przemyślenia, jak zmieni/znienia się świat reklamy w agencjach…

Spodobał się on na tyle, że z czasem stał się swoistą pamiątką z wojska lub szkoły. W czasach gdy nie był jeszcze tak popularny Youtube, a pliki video raczej znane były z innych miejsc.

Żołnierze na misjach „pokojowych”, patrolujących statków, skoszarowani w głuszy, mieli sporo czasu by wykazać się inwencją twórczą. Oto kilka z przykładów:

Konwencja znana z lip dub, grupowość, wspólne przeżycia i chęć „zakonserwowania” czasu który upłynął. Aż fajnie, spojrzeć po latach na ten humor, takze też żołnierski. W końcu nei do wszystkiego trzeba podchodzić tak na poważnie.

“Gdybyśmy uznali, że grupą docelową odbiorów tego filmu są Wietnamczycy uwielbiający muzykę poważną i bigos, to jest to strzał w dziesiątkę. To tak, jakby przyjść na pierwszą wizytę do narzeczonej ze specjalnie nieumytymi zębami i w brudnych gaciach. Nawet jeżeli na co dzień takie nosimy, to na tę specjalną okazję warto jednak założyć czyste”

Mineło kilka lat, film znowu ożył tym razem na Facebooku, gdzie stał się przebojem kilku ostatnich dni.
Skandal, jaki skandal? A może troche humoru i prostota przekazu… oraz inne gusta panujące na tym serwisie, rózniace się od reszty Internautów i społeczeństwa.

natomiast film promocyjny Agnieszki Holland, jest przyjmowany conajmniej chłodno…

Zresztą, oceńcie sami: czy lepszy jest Chopin i dłużyzna, czy zaskakujacy montaż i pokazanie miasta jakiego na codzień nie widziecie? Pozostawiamy Waszemu osądowi.

Można mówić, że Ballmer nie jest ma „tego coś” – co mieli programiści, osoby zaczynające w garażach swoją biznesową epopeję. Ale, on mając prawdziwą duszę sprzedawcy doprowadził wspólnie z Billem Gates’em Microsoft, tam gdzie jest obecnie. Zaczynał od zera, gdy Microsoft był nikomu nie znaną spółką w Dolinie Krzemowej. Lata ciężkiej pracy i ekspresywnego zaangażowania stały się znane w branży i szeroko komentowane przez użytkowników komputerów. Potyczki z Apple czy UNIX’em przeszły już do historii przemysłu komputerowego.

Pytanie, który z szefów wielkich korporacji występowałby w reklamach produktów które sprzedaje? Mogą one śmieszyć, bawić… ale jednocześnie pokazują ogromną identyfikację z marką Microsoft. Jego (Ballmera) „występy” na konferencjach sprzedażowych do dzisiaj budzą uśmiech… ale dzięki temu mówiło się o firmie i jej produktach, pozniej sprzedawano je w milionowych ilościach. Razem z Gates’em mieli i mają dość specyficzny dystans do siebie, mimo iż cały świat wokół nich nie za bardzo ich lubi, gdy Microsoft jest ikoną „tego złego”.

Lata płyną, a Ballmer stał się kimś na kształt celebryty biznesowego, który z powodzeniem zastąpił Billa Gatesa. Podchodzi do zarządzania spółką w dość elastyczny sposób, licząc na maksymalizacje sprzedaży jego produktów. Widzi pewne trendy, że komputer ma być podobny do tych używanych w Star Trek’u. Wizja może naiwna…ale pociagajaca i tak bardzo realna. Steve jest ikoną Microsoftu i wartością firmy podobnie jak Steve Jobs. Kontrowersyjną, dynamiczną ale równocześnie skuteczną.

Można się zgadzać lub nie ze strategia biznesową i samymi produktami Microsoftu. Ale to lata w biznesie pokazują czy obrana strategia była słuszną. Można tylko pogratulować konsekwencji i uporu w jej realizacji, mimo przeciwności losu. Nie powiem, że Ballmer jest możliwy do naśladowania przez inne firmy, inne branże – ale na pewno wyznacza trend… gdzie zarządzający budują wartość danej marki, swoim zaangażowaniem i pasją potrafią wykrzesać jeszcze większe zaangażowanie swoich pracowników. Także swoją wyrazistością i umiejętnością budowania własnego wizerunku w pełni zintegrowanego z produktami i marką swojej firmy.

A tu kilka  próbek ze Steve’a:

Można oceniać dokonania Dody jako obciach lub jako ekstremum estetyczno-wokalne. Ale nikt nie może jej odmówić skuteczności i konsekwencji w budowaniu swojego wizerunku. Skutecznego sprzedawania produktu – wizerunku, piosenek czy też produktów związanych z wizerunkiem (Doda mobile, odzież we własnym sklepie internetowym, reklamowanie innych marek). Jak żadna z polskich gwiazd, opanowała do perfekcji sztukę wywoływania sensacji, plotki i marketingu szeptanego. Nie ma miesiąca by nie była obecna na okładce gazety, w programie TV lub praktycznie co dzień w gazetach i vortalach plotkarsko-bulwarowych. Internet czeka na każde jej słowo, zdjęcie czy informację nawet jeśli nie jest prawdziwa. Dorota, wręcz chwali się tym – że dla każdego medium ma historyjkę na poczekaniu, która jest „łykana” w biegu. Rozwód, wycieczki, zakupy czy jazda samochodem – wszystko jest wydarzeniem które jest wykorzystywane do maksimum do kreowania wizerunku na każdy możliwy sposób. Później – ilość informacji na jej temat przebija ilość informacji na temat rządu, poszczególnych polityków, dorównuje markom mediów, przegania najpopularniejsze brandy spożywcze czy telekomy! Jest jakby drugim obiegiem w Warszawie, a na prowincji? To królowa. Dla mediów z segmentu bulwarowego, to główne paliwo napędowe i minimum egzystencjonalne. Bez którego nie będzie sprzedaży i oglądalności.

I co z tego wynika? Że, nie jedna marka mogłaby się nauczyć skutecznych działań PR, autokreacji, działań cross promocyjnych czy budowania świata swojej marki oraz wyznawców… którzy są siłą napędową Dody. Kto, jak kto – ale to fani i anty fani nie pozwolą zapomnieć o Dorocie. Gdyby jeszcze dodać do tego mikroblogii i followersów – aż strach myśleć co by się stało Wyrazistość artystki, wkurzający niektórych wszechobecny róż będą tylko „wodą na młyn”.

Osobiście, jako osoba zajmująca się zawodowo komunikacją marketingową muszę pogratulować, skutecznego dotarcia do grupy docelowej. Osiągnięcia prawdziwego sukcesu mierzonego ilością sprzedanych produktów czy też osiągniętego dochodu. Pieski, pudelki i ratlerki branży „star-trupowej” lub marketingowo-komunikacyjnej głośno szczekające i gryzące się po kostkach nie dorastają nawet do pięt Dodzie. Panowie i Panie, zanim będziecie chcieli podbijać prawdziwy świat – kupcie Superaka, przeglądnijcie Pudelka. Może się czegoś nauczycie. Samym flame’m i zakompleksianiem daleko nie zajedziecie. To takie spostrzeżenie, po kolejnej mikro-wojence mikro-celebrytów lub prawie-jak-celebrytów.

LipDub szybko stał się popularny wśród internautów, którzy śladem Lodwicka zaczęli tworzyć kolejne tego typu nagrania. Kamera, piosenka i pomysł na stworzenie własnego lipdubu wystarczą, aby każdy mógł poczuć się jak gwiazda muzyki. Zapraszam po trochę kreatywnej energii!

Lip Dubbing: Endless Dream from Jake Lodwick on Vimeo.

LIPDUB – I Gotta Feeling (Comm-UQAM 2009)

Polskie LIPDUB’y

Wywodzimy się z pokoleń dla których TV i gazety były od zawsze. Za naszej młodości telefon komórkowy raczkował lub stawał się popularny. Mail, przeglądarka WWW lub wyszukiwarki były kamieniami milowymi. Dla nas tak, ale dla dzisiejszych nastolatków? Internet dla nich był od zawsze, SMS w zasięgu ręki jak i kultura dewaluacji celebrytów.

Wporzo życie, wporzo praca, wporzo samopoczucie?

To pierwsze pokolenie mające dostęp do wiedzy w zasięgu ręki, ale jednocześnie będące ignorantami. Pokolenie które nie jest hermetyczne, ponieważ ogół nas zmienił już swoje codzienne zachowania. Czy papier, długi artykuł lub analiza umarły? Nie, bo całkiem zmieniły się w formę skondensowaną na 250 znaków, krótkiego lead’u lub pliku PDF/MP3. Blogoidów z setkami filmów, kopiami-kopi tego co wypluje Web 2.0. Chmury komentarzy prosumentów, żyjących we wtórnej szybkości. Stały się muzyką w Twoim Ipodzie, komentarzem na forum lub SMS’em.

Informacja przeistoczyła się w rozrywkę. Dzisiaj wolimy oglądać panie z dużymi „warunkami”, konkursy SMS niż starych, już zgrzybiałych prezenterów. Wolimy skandal, plotkę lub opluwanie się na forach/blogach. Jednodniowe przeboje i dziwne gwiazdeczki, zblazowani aktorzy lub piłkarze nadużywający wódki. O których zapomnimy szybciej, niż zjemy kolejny posiłek tego samego dnia.

Wojna, problemy społeczne? A kogo to dzisiaj obchodzi. Liczy się seks, skandal, celebryci, kłótnie „lipnych ksyw” na forach, pseudo e-pr oraz bogowie bełkot-blogów! To nazywamy dzisiaj informacją. Setki stron i wpisów oglądanych codziennie/tygodniowo, obrazkowe pokladkowe informacje w TV – czy zatem wiemy więcej i lepiej?

Podniecamy się wspaniałością Web 2.0, a tak w zasadzie jesteśmy samotni w tłumie samotników. Czy czujemy się lepiej mając profile w kilku społecznościach i setki wirtualnych przyjaciół? Avatar zastąpił kontakt cielesny, „komcia” dowartościuje ego a „dyszka za dyszkę” jest lepsza niż rozmowa z innym człowiekiem. Pełen orgazm prosze Państwa!

Stajemy się pokoleniem Google, dla którego świat istnieje jeśli mieści się na 1 stronie wyszukiwarki. Jeśli nie ma czegoś w googlu, to nie istnieje. Fetysz by zostać uwiedzionym przez łowców głów nakazuje „wychylić się”. Nie wychylasz się, nie sprzedałeś opinii – nie istniejesz. Chcesz seksu lub randki bądź szczery do bólu, pofigluj na chat roomie załóż profil i wrzuć 10 dziwnych zdjęć. Im dziwniejszych – tym lepiej. Transparentność posunięta do granic absurdu. Po co zatrudniać sztaby analityków w wywiadzie CIA lub KGB? Dzisiaj ASAP wszystko jest w społeczności, Web 2.0, blogach czy jakkolwiek to nazwiesz.

Jeśli kontrahent nie odpowiada w ciągu 24h, Twoja kobieta nie wysyła ci sprośnych maili usychasz, nie zmieniłeś dziś opisu na GG, wszyscy wokół maja Twitter, Blip, Flaker etc a Ty?… znaki i obrazki zastępują ci cyfrowy tlen. Oddychasz nim tak naturalnie jak normalnym powietrzem. Ale jeśli go jest za dużo, zaczynasz się dławić, szukasz lekkich i łatwych podniet. Szybciej, krócej, mocniej, lepiej, taniej… dążysz do porządku, ale nie zauważasz że na pulpicie, mailu czy w Twoim życiu jest coraz większy burdel. Dzień bez akronimów lub emotikonków to dzień stracony. Word wszystko za ciebie napisze i sprawdzi gramatykę.

Dzisiaj kolejny tysiąc pięćdziesiąty start-up w ostatnim miesiącu otworzył swoje podwoje. To nic – że nie działa, kody sypią się, 19-wieczne metody zarządzania, usability z epoki “internetu łupanego” i nie ma modelu biznesowego… Kampanie marketingu szeptanego polegające na wysyłaniu 200 postów z jednego IP lub virali nie będących viralami. Witajcie w nowym prosumenckim wspaniałym świecie. Inwestorzy walą oknami i drzwiami.

„Nowe nieograniczone możliwości” – to było już znane w 1999. Deja vu? Odkopanie na nowo Pana zwanego Tofflerem, którego wznosimy dzisiaj na swoje sztandary. Produkty jednorazowego użytku, standaryzacja, gwałtowne mody i podniety jak Jozinem z Bazin, jestem hardkorem. Ale to już było… długopisy, zupy w proszku, IKEA, upadek komunizmu. Prosumentyzm – to interaktywne odkrycie 21 wieku! w rytm cycków Dody.

Tak więc, czego jeszcze nie robisz w Internecie? Kupiłeś lodówkę, sprawdziłeś prognozę pogody, znalazłeś pracę, poderwałeś dziewczynę, zaplanowałeś wakacje, prowadzisz biznes, zapisałeś się do Facebooka lub komentowałeś na Goldenline, zapłaciłeś przelew i wziąłeś kolejny kredyt… ale czy zostawiłeś już tam swoje szare komórki? Czy opinie, social shopping, fora i Google stały się Twoim życiem?

Proszę się odprężyć i przyzwyczaić. Bo tak już zostanie.

Rozmowa z blogerami:
Magdą Braniewską Korporacyjne Haiku,
Markiem Rosłanem Nogalalki.blox.pl
Jackiem Gadzinowskim Komunikacyjna Trepanacja Czaszki:

Autor wpisu Jacek Gadzinowski

Na początku, może – czym jest demotywator, sięgnijmy do źródła encyklopedycznego (za wikipedia.org)

Demotywator (demotywujące obrazki) – jest połączeniem wymownego obrazka bądź zdjęcia z komentującym jego zawartość podpisem. Demotywator jest najczęściej ironiczny (ma wyśmiać rzeczywistość) lub cyniczny. Demotywatory są niejako parodią plakatów motywujących. W wielu, głównie amerykańskich, biurach wiszą takie plakaty motywujące pracowników do osiągnięcia celu. Przykładem może być zdjęcie przedstawiające formacje kilkudziesięciu spadochroniarzy podpisany “Teamwork” (ang. praca zespołowa) Za autora pierwowzorów demotywatorów uchodzi firma Despair, Inc. z USA, która prowadzi handel gadżetami (koszulki, kubki itd.) zawierającymi elementy graficzne tego typu.

Generalnie prawdziwie doskonały demotywator zbudowany jest ze zdjęcia lub grafiki, często o znaczeniu bardzo „hermetycznym”, zrozumiałem dla wtajemniczonych np. scena z filmu, postać, dziwne zachowanie człowieka lub przyrody. Obowiązkowym elementem jest czarne tło oraz umieszczony poniżej obrazka specyficzny, cięty podpis. Humor z tych obrazków potrafi być mocny, „na granicy”, a nawet obraźliwy dla jakiejś wyodrębnionej grupy osób lub osoby, zdarzenia. Takiego rodzaju memy (powiedzonka internetowe) szybko zapadają w pamięci, stąd taki rozwój serwisu demotywatory.pl. Trzeba przyznac, ze sama strona dosyc mocno wyewoluowala od pierwotnej, dosyc sztywnej, idei, ale tzreba przyznać w ostatecznym rozrachunku, kierunek ewolucji byl dobry (ah te cyfry i statystyki).

Powstała ok roku temu (tutaj tło całej zabawy)- notuje, z miesiąca na miesiąc, z tygodnia na tydzień coraz to większą popularność. Statystyki i ilość osób które oglądają w danej chwili obrazki na stronie, po prostu wariują. Nie wiem jak dobre muszą być serwery, ale utrzymać ponad 20.000 osób w jednym momencie przeglądających obrazki jest nie lada wyzwaniem. Zasięg – za chwile będzie można liczyć go w milionach (unikalnych użytkowników) UU miesięcznie! Zreszta, popatrzcie sami do – Google Trends, Alexa.com czy innych statystyk/analiz. Sukces, sukces… a wszystko na prostym szablonie strony www, bez wyszukanego stronicowania, bez udziwnień, badania usability, ekstra kampanii marketingowych czy innych „pierdów” Architektura serwisu była dobra może na początku, teraz przeglądanie historycznych obrazków, sprzed kliku dni to istna katorga. Ale to nic, nie przeszkadza to fanom przeglądać ich. Grunt to dobry podpis pod obrazkiem i cięta riposta. Uśmiech na twarzy, jest później bezcenny.

Na serwisie nie zobaczymy wiele reklam, ot przebijające się między obrazkami informacje o popularnych grach online’owych lub reklamy z google (dzisiaj widziałem reklamy pewnej sieci sprzedaży – więc pewnie to jest płynne?). Być może przy skali odwiedzin serwisu, jest to jakiś znaczący przychód, ale nie na tyle chyba by utrzymać na dłuższą metę właściciela, administratora i całą infrastrukturę (nie mogę tego w tym momencie zweryfikować). Demotywatory i ich fenomenalny wzrost w popularności nie znalazł jeszcze upustu w postaci nachalnej reklamy. Myślę, że przy tego typie serwisu, zbyt duża ich ilość mogłaby przestraszyć fanów takiej rozrywki. W końcu nie po to tam człowiek “wchodzi”. Reklamy, można co najwyżej obśmiać w demotywatorze. Inny sposób zarabiania, płatne konta, wyszukiwanie, dodatkowe opcje dla fanów? Być może to kwestia czasu, w końcu serwis musi zarabiać na siebie, a przy takiej liczbie odwiedzających można spróbować.

Dlaczego zatem demotywatory.pl stały się w tak krótkim czasie (praktycznie przez okres roku) fenomenem i wielkim sukcesem? Otóż zadziałała demokratyczność w której, praktycznie każdy z internautów może znaleźć w Internecie pozornie nic nie znaczące zdjęcie i dodać do niego śmieszny, cięty podpis. Dzięki temu powstanie intrygujący demotywator. Najlepsze jest jednak dalej…

Tajemnica tak ogromnego sukcesu demotywatorów w Polsce? Głosowanie i możliwość wyżycia się na obrazkach. Poczekalnia, gdzie odbywają się walki, by wybić się na główną stronę. Ludzie lubią sobie pominusować, poplusować, zmiażdżyć i zmieszać z błotem. Ot, przykład nowoczesnego hydeparku, w stylu 2.0. By wybić się na „główną”, przechodzi się przez wnikliwe oko moderatora. Czyli, owszem anarchia, bluzg… ale jakoś kontrolowane. Powstało coś na kształt skrzywionej hierarchii wartości, gdzie możesz zaprosić znajomych by głosowali, by spojrzeć kto jest na topie. Podglądanie innych pełną gębą. Lubimy to? O humorze i abstrakcjach słownych już wspomniałem wcześniej.

Jeśli dodamy do tego buzz i wirusowość tych obrazków, mamy już omówienie kompletnego sukcesu. Z taką maszynerią można ruszać na podbój Internetu! Każdy kto wpadł w sidła demotywatorów, już nie wyjdzie z nich, co jakiś czas będzie tu zaglądał, co się dzieje. One bawią ludzi, a ludzie chcą pokazywać je innym ludziom, żeby ich również rozbawić. Jedne pokazują głupotę, inne bywają hołdem, jeszcze inne to po prostu celne riposty na różne tematy. A później – startują” tysiące maili, wklejek na blogi czy serwisach agregujących obrazki, wykop, społeczności etc. I tak ta cała maszyneria się rozkręca. Sama, bez pomocy. Twórczy chaos, w serwisie i poza nim. Uczmy się, z tego case’u braci marketingowo-komunikacyjna! Najprostsze pomysły, często bywają najtrafniejsze.

Ale… na razie nie widzę nadto by blogosfera czy „media mainstreamowe” zainteresowały się tematem. Czy jest on aż tak politycznie niepoprawny czy tak oczywisty, by przechodzić wokół niego obojętnie? Wszyscy przesyłamy sobie codziennie mailami obrazki, wysyłamy linki na GG, mikroblogach czy blogach, dyskutujemy w mediach społecznościowych. Ale dlaczego nie ma jeszcze jakiegoś „bumu” medialnego, czyżby znowu głownie – stare media przespały temat, totalnie ignorując go poprzez swoje niezrozumienie tematu. Być może to będzie odkrycie, gorący temat na okres przedświąteczny (jak Jozin z Bazin)? Ikona dla przyszłych startup’ów i młodych, rządnych sukcesu przedsiębiorców? W końcu to serwis za chwilę z ilością odwiedzin, mogący mierzyć się z dużymi graczami na tym rynku. Niektórze serwisy społecznościowe, mogą się już właśnie “schować do nory”.

Wiec drodzy przedsiębiorcy i młode wilki. Czasem prosta jak „konstrukcja cepa” rzecz może przynieść wielki efekt. Pytanie tylko, czy poza wzrostem w formie hiperbolicznej, sukces demotywatory.pl uda przekuć się na stałą obecność w sieci oraz zarobek dla twórców strony. Nie sądze by twórcy tej strony mieli ułożony z góry biznes plan, jak „zarobić i nie narobić się”. To, że jest to kopy-pasta nie ulega wątpliwości, ale całkiem pozytywne. Bo humorystyczne, z jajem… i pamietajcie, demotywatory to jedyny prawdziwy sukces w rym roku, w polskim Internecie! Nie tylko statystycznie, ale w umysłach odbiorców, na szeregu innych serwisach i mailach. I nie bójcie się demotywatorów, przecież i tak je oglądacie i komentujecie. Może w niektórych miejscach “demoty” to obciach, tak jak kiedyś Kominek, gazeta Nie lub Big Brother? Ah, to “,mieszczańskie” dwójmyślenie.

Spójrzcie proszę na tą prezentację, a może Was natknie – co powstanie z połączenia kilku elementów w nową całość lub z nowego zastosowania starych rozwiązań

Ruchowe i statyczne obrazki, gdzie… na własnej skórze możesz doświadczyć przestrzenności dworca, jego zakamarków i ciekawostek… poruszając się swoim avatarem (personą).

Znakomity sposób by pokazać budunek publiczny, w tak niekonwencjonalny sposób. Buzz – bezcenne!

Zapraszam na wycieczkę: http://www.stationsroman.be/3dstation/

Klimat, muzyka, reżyseria… Można na własnej skórze poczuć, co znaczy być jednym z żołnierzy Oddziałów Szturmowych Desantu Orbitalnego. Teraz tylko czekać premiery!

Julek ze Szmulek zaprasza na złocisty napój lub jego pochodne…

Weź udział w zabawie !

Masz czas do środy, by dołączyć do społeczności

http://www.goldenline.pl/spotkanie/swieto-ulicy-zabkowskiej-praga-wielokulturowa
http://www.facebook.com/home.php?#/event.php?eid=142280382518&ref=mf

A jeśli już tam jesteś, podziel się z nami swoją twórczością – dodaj komentarz, zdjęcie lub filmik, powiedz co najbardziej lubisz na Pradze.

Wśród osób, które do środy 02.09.2009 do godziny 24:00 wezmą udział w zabawie i spełnią jej wymagania rozdamy:

- 10 pojedynczych zaproszeń, do kina Wisła, NKPraha i Luna (zaproszenia będzie można wymienić w kasie kina na dowolny seans – ważne od 06.08.2009 – 30.09.2009)
- 15 kuponów na słodki poczęstunek oraz kawę – wymienne na grzane wino lub miód w „Oparach Absurdu”
- a dla amatorów mocniejszych wrażeń – 50 kuponów na złocisty napój, które funduje sam Julek – wymienne na napój bezalkoholowy

Zwycięzców ogłosimy w środę do godziny 11:00 wysyłając zwrotnego maila, w nim także szczegółowe informacje dotyczące odbioru nagrody.

Zapraszamy 06.09.2009 na Święto Ulicy Ząbkowskiej !

1. „Mięczaki” – są to rodzice, którzy we wszystkich wypadkach ulegają próbom naciągania, jakie stosują dzieci, kupując im produkty o jakie ich poproszą. Nie ulega wątpliwości, że jest to model rodzica, który firmy reklamowe darzą dużą sympatią.

2. „Krewni i znajomi królika” czyli Rodzice – można powiedzieć gadżeciarze, podążający za wszelkimi nowinkami w każdym sektorze handlowym. Kupią każda nowa zabawkę, każdy nowy produkt – byle tylko zadowolić dziecko i mieć świadomość bycia pionierem.

3. „Rodzice skłóceni” – to właśnie oni przynoszą firmom największe zyski. Są to osoby znajdujące się w separacji, rozwodnicy i samotnicy. Swoje wyrzuty sumienia w stosunku do dziecka wynagradzają mu prezentami, gadżetami spełniając każdą z ich próśb. To samo dotyczy osób znajdujących się w separacji czy w trakcie rozwodu, które zasypują malucha różnymi atrakcjami, chcąc w ten sposób przeciągnąć go na swoją stronę.

4. „Twardziele” – tego „gatunku” firmy nie lubią najbardziej. Przekonani o dobru dziecka, świadomi niebezpieczeństw pułapek jakie stawia świat reklamy sprytnie omijają wszelkie zasadzki, nie ulegając prośbom i groźbom dziecka.

No więc Kochani! Jakim Rodzicem wy jesteście? (lub jakim chcielibyście być;) ) Czekam na wasze komentarze!

Telewizyjne show, których formuła opiera się na wyłanianiu ukrytych talentów cieszą się ogromnym zainteresowaniem. Seria programów takich jak “Mam talent” posiada milionową oglądalność. Najczęściej jednak uczestnicy szczycą się głównie talentem wokalnym lub tanecznym.Inną sztukę pokazała młoda Ukrainka doprowadzając widownię do płaczu.
Te piękne obrazy powstają w piasku usypanym na podświetlonym blacie. Oto przd Wami historia całego życia stworzona z ziarenek piasku….

Poszukujmy swoich talentów! Może nie są tak głęboko..

Osobiście bardzo się cieszę, że ludzie dostrzegają potrzebę rozwoju i sięgają po różne formy by wejść na drogę ku oświeceniu. Prywatnie i zawodowo zdarza mi się polecać konkretne warsztaty rozwojowe, by świadomie modelować i rozwijać własną osobowość.

Dlatego ciepły uśmiech pojawił się na mojej twarzy, kiedy ostatnio natknęłam się na przypowieść o poszukiwaniu oświecenia.

Milarepa poszukiwał wszędzie oświecenia, ale nie mógł go znaleźć
- aż pewnego dnia zobaczył starego człowieka, który szedł powoli górską ścieżką niosąc ciężki worek.
Milarepa natychmiast poczuł, że ten stary człowiek zna tajemnicę, której on sam rozpaczliwie szukał przez wiele lat.

- Starcze, powiedz mi, proszę, czym jest oświecenie?

Starzec uśmiechnął się, zrzucił ciężki worek z pleców i wyprostował się.

- Tak, teraz wiem! – zawołał Milarepa
- Jestem ci dozgonnie wdzięczny. Ale proszę, jeszcze jedno pytanie. Co jest po oświeceniu?

Starzec podniósł worek, zarzucił go sobie na barki, umocował i ciągle uśmiechając się, poszedł dalej ścieżką.