Dla tych, którzy na długi weekend wybierają się w podróż samolotem i nie tylko – pierwsza animowana w Photoshopie reklama Method Cleaners – Virgin, Agencja Droga5/Three Legged Legs.

Dla chcących popróbować swoich sił: Photoshop/Window/Animation panel.

Miłego weekendu

Method Virgin “We’re All in this Together” from three legged legs on Vimeo.

Sprawdźcie też szczegółowy opis procesu twórczego tutaj.

Bardzo długo działania prowadzone w internecie traktowane były jako odrębny, dodatkowy typ aktywności marketingowej. Z wypiekami autentycznego wstydu na policzkach trzeba przyznać, że do dnia dzisiejszego lwia część naszych marketerów wciąż pozostaje na tym samym poziomie świadomości. Nie tylko widać brak integracji działań online i offline, ale również odmienność polityki i celów działów marketingu i trade’u.

I niestety myliłby się ten, kto myśli, że tak mogą działać jedynie jacyś pomniejsi lokalni producenci, którzy nie mają znaczących budżetów marketingowych, a ich planowanie komunikacji przybiera raczej formę podjazdowej wojny polsko-ruskiej, ze strategią niemającą wiele wspólnego. A zatem w grę wchodzi strona internetowa (wielokrotnie wciąż smutna i nudna, bo korporacyjna), może tradycyjna kampania banerowa (bo przecież buduje policzalny zasięg i można ją łatwo zaplanować), profil sponsorski na jakiejś kontekstowej stronie… To wciąż powszechny standard. Podwyższony standard to planowanie kampanii SEM, SEO, a za dodatkową opłatą w pakiecie – obecność marki na Facebooku, jako ziejący nudą i szarością fan page, nikomu do niczego niepotrzebny.

Różnica nie tylko kosmetyczna

Czym różni się to tradycyjne, myszką trącące już podejście, o którym przed chwilą była mowa, od współczesnego modelu integracji wszystkich działań marketingowych, w tym wszystkich działań online? Ano właśnie sposobem myślenia… Jeśli wciąż patrzymy na komunikację przez pryzmat dostępnych mediów i mgliście pojęty „standard”, który można określić „tak jak u innych”, to rzeczywiście wypracowujemy pewien system komunikacji na swój sposób zintegrowany, ale posiadający dwie gigantyczne wady:

▶ Zapominamy o autentycznym konsumencie, jego potrzebach, jego przyzwyczajeniach, jego wygodzie, a przez to…

▶ Dramatycznie zmniejszamy efekt synergii prowadzonych działań, czyli angażując środki dostajemy w zamian znacznie mniej.

A czy nie chodzi nam o to, żeby zainwestowane środki zagwarantowały nam jak najwyższą stopę zwrotu? Czy nie zależy nam, aby nasza komunikacja rzeczywiście odróżniała się od tego, co robi konkurencja albo w ogóle była zauważalna w reklamowej dżungli? A co z budowaniem relacji marki z konsumentem? A co z lojalnością, o której od lat wszyscy piszą, którą ponoć doceniają? A co z miłością do marki, czyli stworzeniem tzw. loved brand, o którym marzy każdy szanujący się marketer?

A to przecież konsument jest najważniejszym sprawcą prawdziwej zintegrowanej kampanii marketingowej, nastawionej na maksymalną synergię działań podejmowanych w obrębie realnego i wirtualnego świata.

Szanuj konsumenta swego…

…jak siebie samego! Obserwuj go, słuchaj, co ma do powiedzenia, czego potrzebuje, podpatruj jak żyje, z kim i gdzie spędza czas. Daj mu dojść do głosu i nie traktuj jego opinii jedynie jako kolejnych danych w badaniu. Postaraj się być jego partnerem i dać mu dokładnie to, czego potrzebuje. Wówczas synergia podejmowanych działań miło zaskoczy.

Często poszukujemy pomysłów na nowe formy komunikacji, śledzimy światowe trendy i ekscytujemy się nowatorskimi kampaniami zrealizowanymi na Zachodzie. To ślepa uliczka! Bo w ten sposób zapominamy o naszym lokalnym kontekście, o tym, że nasz polski konsument jest jednak inny od tego w Londynie, a zatem żyje na nieco innym poziomie świadomości i potrzeb, i możliwości technicznych również. Dlatego efektywny dobór mediów, zintegrowany charakter kampanii nie zastąpią tego, co w reklamie stanowi serce – trafnego i interesującego insightu oraz atrakcyjnej, wyróżniającej się kreacji. To już nie tylko kwestia estetyki, ale również realnych możliwości przełożenia konceptu kreatywnego właśnie na wiele kanałów i aktywności komunikacyjnych, w tym także na działania online. To prawda, że internet rządzi się nieco innymi zasadami niż pozostałe media, ale skoro o synergii działań mowa, to nie sposób wspomnieć, że również pewna spójność natury strategicznej z pozostałymi aktywnościami jest bardzo pożądana.

W poszukiwaniu prawdziwej efektywności

Poszukując najskuteczniejszego przepisu na schemat synergicznych działań z obszaru on- i offline, których efektem ma być sprzedaż, a ściślej budowa wartości konsumenta w czasie, zawędrowaliśmy w tajemne, trochę nielubiane i pomijane przez wielkich kreatorów reklamy – rewiry shopper marketingu. Jak wszystkim wiadomo – z jednej strony duże nasycenie rynku, a z drugiej kryzysowe rozterki i ograniczenia konsumentów doprowadziły do tego, że tęgie głowy zaczęły zastanawiać się, co komunikować, jak i gdzie, w jaki sposób oferować realny produkt do sprzedaży, aby trwale budować pozycję marki w sercu konsumenta i udziały w jego portfelu. I jak na solidne podstawy każdego projektu przystało – dokładnie przyjrzano się konsumentowi. Jak się okazało aż 91 proc. konsumentów (wg JC Williams Group) uważa, że to opinie innych osób są najważniejszą pomocą w podejmowaniu decyzji, a aż 70 proc. badanych (The Nielsen Company) szuka takich rekomendacji w internecie. Aż 87 proc. respondentów bardziej ufa rekomendacjom znajomym niż temu wszystkiemu, co ma do powiedzenia marka. Ale żeby nie było tak beznadziejnie, aż 70 proc. jednocześnie szuka stron www marek i informacji na nich… Prawda, jak bardzo miesza się wirtualny świat konsumenta z realną decyzją zakupową? Ale specjaliści poszli znacznie dalej. Stwierdzili, że skoro świat konsumenta jest tak skomplikowany i różnorodny, to nieco ryzykowne jest opieranie całej komunikacji na jednym generycznym insighcie dedykowanym dla marki. Świat marki to jej wizytówka, to jakby DNA zaszyte w indywidualnej estetyce i języku komunikacji. Ale to za mało! Na konsumenta i komunikację kierowaną do niego trzeba patrzeć znacznie szerzej. Co to oznacza? A właśnie specjaliści od shoppera zauważyli, jak wielką wagę ma okazja konsumpcyjna towarzysząca danemu zakupowi, motywacja, która określa, co konsument chce wyrazić właśnie w tej, a nie innej sytuacji konsumpcji, a wreszcie misja, czyli konkretny sposób dokonywania zakupów. Na tej podstawie zostały określone możliwości komunikacyjne, w tym kanały komunikacyjne i sprzedażowe, a dopiero później wytyczne egzekucyjne dedykowane do każdego z kanałów sprzedaży. W ten sposób okazało się, że ten sam produkt w zależności od różnych zmiennych można zaoferować/zakomunikować na bardzo wiele sposobów. W wyniku analizy wszystkich możliwych zmiennych tworzy się macierz, która określa wszystkie zmienne komunikacyjne i merchandisingowe, a wszystko po to, aby zmaksymalizować sprzedaż marki. To się nazywa prawdziwa synergia w planowaniu!

I jeśli zgodni jesteśmy co do tego, że poza naprawdę impulsywnymi zakupami decyzje zakupowe rodzą się dużo wcześniej i właśnie w ogromnej większości w środowisku online’owym, to wszystkie aktywności marki realizowane za pomocą internetu przestają mieć formę taktycznych kampanii, a stają się immanentnym dialogiem z konsumentami, który stymuluje do zakupów, utwierdza w podjętej decyzji, a wreszcie w umiejętny sposób zagrzewa… do kolejnych zakupów. Czy warto w ogóle oddzielać ten wirtualny świat komunikacji od tego, co realnie widać na półce w sklepie? Odpowiedź inspirowana efektywnością synergii działań marketingowych brzmi jednoznacznie – nie, tak jak konsument nie oddziela swego rzeczywistego świata od świata, który dociera do niego za pośrednictwem sieci. A narzędzia, które wykorzystujemy, mają absolutnie drugorzędne znaczenie, ważne, aby były rzeczywistą trampoliną i wzmacniaczem do wszelkich działań prowadzonych w realnym świecie. I oczywiście w drugą stronę – aby reality show miał szansę przenieść się w wymiar wirtualny. Bo właśnie to synergia gwarantuje nam, że marka ma szansę stać się ważnym i aktywnym uczestnikiem świata konsumenta, który ma możliwość polubienia jej, a nawet pokochania, który na bieżąco może śledzić, jak marka się zmienia, co i gdzie ma do zaoferowania, może również zaprosić konsumenta do swego świata, jakim są programy lojalnościowe, kluby konsumenckie, promocje sprzedażowe, eventy…

Artykuł ukazał się w Marketing w Praktyce 1/2011

Ewa Sieńkowska, strategic director, Momentum Worldwide.
ewa.sienkowska@momentumww.com

The Future of Shopping from Świat Social Media on Vimeo.

5minut dla każdego

Dzisiaj to konsument, czy nazywa się Kowalski, Nowak czy Iksiński, czy jest anonimowy, rozpoznawalny czy jest gwiazdą danej branży czy środowiska może mieć swoje „5 minut”. Bez skrępowania może wygłosić opinię, zaadresować swoje przemyślenia na swoim blogu, w statusie komunikatora czy też w komentarzu pod wpisem lub artykułem, skorzystać z wykopu lub mikrologów, opublikować status na swoim profilu na Facebooku. Może zrobić to tak szybko, że firma czy marka o której wyraża zdanie konsument praktycznie może tego nie zauważyć. Dzieje się to zwłaszcza wtedy, gdy nie monitoruje na bieżąco tego co dzieje się wokół „świata marki”. Przesypia się temat, czasem wręcz ignorując konsumenta.

Zmiana obiegu informacji

Konsument może skontaktować się z mediami i urzędami kontrolnymi w ciągu minut, jeszcze szybciej używając Google i ogólnodostępnych informacji znaleźć odpowiedź na nurtujące go pytanie, grupę ludzi o podobnych jak on wyzwaniach czy problemach, w końcu może również wejść z nimi (aktywnymi konsumentami) w interakcję. Zmienił się obieg informacji, gdy każdy może być nadawcą jak i odbiorcą komunikatu, gdzie poprzez serwisy alertowe wprost może dotrzeć do głównych mediów. W stad już bardzo szybko do pożaru, którego konsekwencje bardzo trudno zminimalizować o ile nie ma się przygotowanego wcześniej planu działań w takich przypadkach. A takie działanie można krótko opisać – transparentność, szczerość, otwarte intencje, generalnie plan działania oraz bieżący monitoring.

Permanentny kryzys

Zarządzanie komunikacją, z zasady powinno być przygotowane do ciągłej reakcji na otaczające wydarzenia. Czasem prewencyjnie uda się zażegnać kryzys, innym razem wprost przeciwnie. Często wczesna reakcja potrafi wyeliminować wyzwania a wręcz doprowadzić do lepszej rozpoznawalności (pozytywnej) marki czy też produktu. Ale trzeba sobie jasno powiedzieć, dzisiaj żadna marka nie posiada „immunitetu komunikacyjnego”. Nawet najbardziej kochane i lubiane marki, wystawione są na spore oczekiwania, których świadomy musi być sztab ludzi odpowiadających za komunikację. Komunikację która z bieżącej często musi zamieniać się w kryzysową. Takimi branżami, szczególnie nastawionymi na kryzys są usługi i produkty masowe. Dla nich Internet i media społeczne, to nieustanne pole do wyszukiwania, przetwarzania i reagowania na informacje.

Rozwiązanie: moderacja i aktywacja

Media społeczne nie tylko dają bezpośrednie i szybkie informacje na temat naszych produktów i marek, ale także pozwalają bezpośrednio dotrzeć do ludzi, fanów zainteresowanych rozmową na ich temat. Sztuką jest dotrzeć do nich i zainteresować ich. Nić oczywiście na siłę, aktywacja powinna być dobrowolna i nie nachalna. Najlepiej by stała się naturalną potrzebą rozwiązywania problemów i pomagania innym. Wszakże nowoczesny konsument to nie „narzekacz” ale przede wszystkim człowiek który chce się dzielić przemyśleniami i pomagać innym. Nawet jeśli nie wyraża tego w sposób bezpośredni, wprost.

Kto najlepiej skomunikuje się z konsumentem?

W rozwiązywaniu kryzysów, bieżącej komunikacji najlepiej sprawdzają się insighter’zy czyli osoby powiązane z firmą, marką lub też pracujące dla niej. Agencja zewnętrzna lub eksperci niekoniecznie muszą posiadać wszystkie informacje lub też identyfikować się w pełni z konsumentami. Aby rozwiązać kryzys wizerunkowy, jakkolwiek on się zacznie i jakkolwiek on się rozwija trzeba znać potrzeby i sposób myślenia konsumenta. A tego nie zawsze się dokona, nie znając danej branży, marki czy też produktu. Wiele razy, kryzysy tego typu, najlepiej rozwiązywała organizacja która sięgała do swoich postaw, fundamentów. Niech i nadal tak będzie, mimo tego że agencje czy eksperci mówić mogą zupełnie co innego.

Liczby nie kłamią, okazuje się ze system Android (w tym momencie największa konkurencja dla Apple), zdecydowanie bardziej dynamicznie rozwija się w świecie mobilnych systemów operacyjnych. Duża część nowych telefonów  (w tym smartfonów) sprzedawanych na świecie obecnie zawiera Androida. Może nie jest on idealny, może zawiera pewne niedociągnięcia… ale jest realną alternatywą, dla wszystkich która „boskość” produktów Apple nie powala na kolana.

By ogłosić coś takiego:

“In particular, we are relaxing all restrictions on the development tools used to create iOS apps, as long as the resulting apps do not download any code. This should give developers the flexibility they want, while preserving the security we need.”

nawet jeśli jest to tylko “częściowe otwarcie na świat, sporo musiało się zmienić w głowie Steve Jobsa.  Nie sadźcie zatem, że przez raz otwarte drzwi będzie możliwa kontrola „pokazujemy tylko to co chcemy”. Na pewno zwiększy się konkurencja w aplikacjach już dostępnych, powstaną dziesiątki innych które dotychczas nie były możliwe. Im większa przestrzeń dla twórców aplikacji (developerów), tym bardziej zwiększy się możliwość zarobkowania oraz ściągania do tej branży najlepszych programistów. Pojawia się nowe możliwości komunikacyjne, promocyjne i marketingowe. Dla twórców, developerów, agencji i ich klientów zapowiada się niezła bonanza.

Użytkownicy Iphone’ów i pozostałych smartfonów powinni być zadowoleni, krok Apple z czasem przyniesie tylko więcej korzyści, dla wszystkich użytkowników tego typu telefonów. Lepsze i stabilniejsze oprogramowanie, nowe pomysły – czego chcieć więcej?

Za kilka lat przypomnimy sobie słowa google:

“This is great news for everyone in the mobile community, as we believe that a competitive environment is the best way to drive innovation and growth in mobile advertising. Mobile advertising has already helped to fund tens of thousands of mobile apps across many different platforms and devices, and it will help do the same for many more in the years ahead.”

Czy zatem Apple odniósł prestiżową porażkę czy też po prostu “porażkę przekuje w sukces”? Już nie raz potrafił wyjść z o wiele większych opresji.

AdweekMedia opublikował ranking „Best of the 2000s”, w którym analizuje wszystkie najważniejsze medialne wydarzenia dekady. Największe uznanie wśród kampanii reklamowych zyskał Apple, za serię spotów „Get a Mac”, w których występują John Hodgman i Justin Long.

- Apple zawsze unikał technikaliów promując swoje produkty, ale marka umocniła swoją pozycję na rynku dopiero w 2006 roku, wraz z kampanią Get a Mac autorstwa TBWA\Media Arts Lab. Ponad 60 spotów reklamowych zaprezentowało komputery w przystępny, kreskówkowy wręcz sposób. Komiksowe w swoim wyrazie spoty idealnie trafiają w sposób myślenia zwykłych ludzi o technologii. Wspaniale dobrano też role. Justin Long, grający Maka, to młodsza wersja wyluzowanego i zadowolonego z siebie Steve’a Jobsa. PC, grany przez Johna Hodgmana, to grubszy i bledszy Bill Gates, typowy geek z problemami. Apple’owi udało się zachować dobre skojarzenia z marką i jednocześnie trochę się ponabijać z rywala – czytamy w uzasadnieniu.

Polecamy przegląd wszystkich 66 odcinków reklamy zebranych w 1 miejscu

Zródło: Chip

Żyjemy w czasach, w których bierny tryb życia i wielogodzinna praca przy komputerze to szara codzienność większości z nas. Dlatego coraz częściej specjaliści medyczni wypowiadają się na temat schorzeń kręgosłupa i namawiają do uprawiania dowolnego sportu. To jednak nie przekonuje Polaków, którzy musieliby niejednokrotnie rezygnować z pracy, by móc pójść na siłownię czy wstać wcześniej, by pobiegać po lesie.

Gościnny wpis prezentuje Przemek Smit

Użytkownicy Flakera, którzy niejednokrotnie zaskakiwali niecodziennymi pomysłami. W ubiegłym roku zorganizowali “Flakmecz”, czyli mecz charytatywny Artystów polskich i Internautów podczas którego zbierano pieniądze na operację dla chorej na raka Pauliny Pruskiej. Niedawno, również z sukcesem, zakończyła się akcją o nazwie “Wypalony”, w ramach której internauci rzucając palenie zbierali pieniądze na specjalistyczny wózek inwalidzki dla Pawła Wyglądały.

Pod koniec ubiegłego roku wpadłem na pomysł aby relacje z moich treningów wrzucać w formie tekstu, zdjęć i wideo na Flakera. Co ciekawe, pomysł został na tyle entuzjastycznie przyjęty przez sporą rzeszę użytkowników, że z dnia na dzień społeczność ćwiczących wzrastała. Ci, którzy nie mogli pozwolić sobie na siłownię, ćwiczyli w domu. Od niedawna staram się, by zaciągać do ćwiczeń osoby z innych serwisów społecznościowych między innymi z Facebooka czy Blipa.

W międzyczasie pojawiła się inicjatywa wykonywania w ramach siłki pompek i brzuszków według określonego schematu ze strony http://hundredpushups.com. Ludzie ćwiczyli i dzielili się swoimi osiągnięciami. Dziś można powiedzieć, że Ci którzy do nas dołączyli pompek zdecydowanie więcej niż przeciętni Polacy.

Publiczne wyrażenie chęci do ćwiczenia i aktywnego trybu życia było pewnego rodzaju obietnicą, której nikt nie chciał i nie chce złamać (choć nie ukrywam, że muszę im czasem przypomnieć o danym słowie;)). Codzienne wrażenia z odbytych treningów dopingują innych użytkowników do dalszego ćwiczenia i dbania o własne zdrowie. Mimo to mam świadomość, że sam tekst jest nudny, dlatego w najbliższym czasie będę zachęcać do wrzucania jak największej ilości zdjęć i materiałów wideo. Dodatkowo dla najbardziej aktywnych uczestników akcji przeprowadzimy konkurs, w którym do wygrania będą atrakcyjne nagrody. W przyszłości planuję również wyprowadzenie Ruszamy się z internetu i zaabsorbowanie do ćwiczeń ludzi w realu.

Z biegiem czasu gdy do głowy przychodziły kolejne pomysły zorganizowałem konkurs, który miał wyłonić hasło dla inicjatywy, którą zapoczątkowałem. Najlepszym okazało się być “Ruszamy pomagać”, które idealnie wpasowuję się w strategię ekspansji zdrowego trybu życia. Zaangażowane w akcje osoby biegają, ćwiczą na siłowni, pływają, jeżdżą na rowerze… Można powiedzieć, że ilu uczestników, tyle pomysłów na to, jak aktywnie spędzać wolny czas.

“Bożydar” (organizator akcji “Wypalony”) mówi, że czytając wpisy kolejnych uczestników czuje budującą się społeczność ludzi dbających o własną kondycję, od której może uzyskać wiele cennych porad na temat tego jak poprawić swoją kondycję. O swoich ćwiczeniach opowiada również “KHRoN”, który zaczynał od pompek, poprzez bardziej karkołomne ćwiczenia. Teraz regularnie ćwiczy na siłowni.

- Jeśli chodzi o uprawianie sportu, nigdy nie miałem z tym problemu. Rowerem jeżdżę odkąd pokazano mi jak to robić. Gdy tylko miałem możliwość ćwiczyłem w domu, nawet przez jakiś czas chodziłem na siłownię. Niestety podjęta praca sprawiła że mniej więcej od roku moja aktywność spadła praktycznie do zera – mówi Paweł Ryznar, który dodaje, że akcja “Ruszamy się!” sprawiła, iż wrócił do ćwiczeń.

Dominik wybrał bieganie. Twierdzi, że tej akcji zawdzięcza początkową motywację. Teraz mobilizuje go – nie tylko – złożona deklaracja, że będzie ćwiczył, ale również wyniki, jakie osiąga.Do tej pory nikt jeszcze nie zerwał swojej deklaracji. Jedni ćwiczą częściej inni rzadziej, ale wszyscy czerpią z tego ogromną radość.

Co w przyszłości? Moim marzeniem jest, aby aktywność internautów przełożyła się na pomoc dla potrzebujących. Do tego, niestety, potrzeba firm zainteresowanych sponsoringiem projektu i ich dobrego serca. Na dzień dzisiejszy mimo prób i kilkunastu rozesłanych ofert nie ma niestety wielkiego odzewu. Mimo to jestem bardzo dobrej myśli.

Czym tak naprawdę jest ROI, przypomnijmy sobie z tej definicji

przymierzyć sukienkę…

pobawić się klockami…

doznać krajobrazów, produktów czy też nowych gier…

czy też twitt, twitt, twittowac ze znajomymi z całego swiata.

Autor wpisu Jacek Gadzinowski

Na początku, może – czym jest demotywator, sięgnijmy do źródła encyklopedycznego (za wikipedia.org)

Demotywator (demotywujące obrazki) – jest połączeniem wymownego obrazka bądź zdjęcia z komentującym jego zawartość podpisem. Demotywator jest najczęściej ironiczny (ma wyśmiać rzeczywistość) lub cyniczny. Demotywatory są niejako parodią plakatów motywujących. W wielu, głównie amerykańskich, biurach wiszą takie plakaty motywujące pracowników do osiągnięcia celu. Przykładem może być zdjęcie przedstawiające formacje kilkudziesięciu spadochroniarzy podpisany “Teamwork” (ang. praca zespołowa) Za autora pierwowzorów demotywatorów uchodzi firma Despair, Inc. z USA, która prowadzi handel gadżetami (koszulki, kubki itd.) zawierającymi elementy graficzne tego typu.

Generalnie prawdziwie doskonały demotywator zbudowany jest ze zdjęcia lub grafiki, często o znaczeniu bardzo „hermetycznym”, zrozumiałem dla wtajemniczonych np. scena z filmu, postać, dziwne zachowanie człowieka lub przyrody. Obowiązkowym elementem jest czarne tło oraz umieszczony poniżej obrazka specyficzny, cięty podpis. Humor z tych obrazków potrafi być mocny, „na granicy”, a nawet obraźliwy dla jakiejś wyodrębnionej grupy osób lub osoby, zdarzenia. Takiego rodzaju memy (powiedzonka internetowe) szybko zapadają w pamięci, stąd taki rozwój serwisu demotywatory.pl. Trzeba przyznac, ze sama strona dosyc mocno wyewoluowala od pierwotnej, dosyc sztywnej, idei, ale tzreba przyznać w ostatecznym rozrachunku, kierunek ewolucji byl dobry (ah te cyfry i statystyki).

Powstała ok roku temu (tutaj tło całej zabawy)- notuje, z miesiąca na miesiąc, z tygodnia na tydzień coraz to większą popularność. Statystyki i ilość osób które oglądają w danej chwili obrazki na stronie, po prostu wariują. Nie wiem jak dobre muszą być serwery, ale utrzymać ponad 20.000 osób w jednym momencie przeglądających obrazki jest nie lada wyzwaniem. Zasięg – za chwile będzie można liczyć go w milionach (unikalnych użytkowników) UU miesięcznie! Zreszta, popatrzcie sami do – Google Trends, Alexa.com czy innych statystyk/analiz. Sukces, sukces… a wszystko na prostym szablonie strony www, bez wyszukanego stronicowania, bez udziwnień, badania usability, ekstra kampanii marketingowych czy innych „pierdów” Architektura serwisu była dobra może na początku, teraz przeglądanie historycznych obrazków, sprzed kliku dni to istna katorga. Ale to nic, nie przeszkadza to fanom przeglądać ich. Grunt to dobry podpis pod obrazkiem i cięta riposta. Uśmiech na twarzy, jest później bezcenny.

Na serwisie nie zobaczymy wiele reklam, ot przebijające się między obrazkami informacje o popularnych grach online’owych lub reklamy z google (dzisiaj widziałem reklamy pewnej sieci sprzedaży – więc pewnie to jest płynne?). Być może przy skali odwiedzin serwisu, jest to jakiś znaczący przychód, ale nie na tyle chyba by utrzymać na dłuższą metę właściciela, administratora i całą infrastrukturę (nie mogę tego w tym momencie zweryfikować). Demotywatory i ich fenomenalny wzrost w popularności nie znalazł jeszcze upustu w postaci nachalnej reklamy. Myślę, że przy tego typie serwisu, zbyt duża ich ilość mogłaby przestraszyć fanów takiej rozrywki. W końcu nie po to tam człowiek “wchodzi”. Reklamy, można co najwyżej obśmiać w demotywatorze. Inny sposób zarabiania, płatne konta, wyszukiwanie, dodatkowe opcje dla fanów? Być może to kwestia czasu, w końcu serwis musi zarabiać na siebie, a przy takiej liczbie odwiedzających można spróbować.

Dlaczego zatem demotywatory.pl stały się w tak krótkim czasie (praktycznie przez okres roku) fenomenem i wielkim sukcesem? Otóż zadziałała demokratyczność w której, praktycznie każdy z internautów może znaleźć w Internecie pozornie nic nie znaczące zdjęcie i dodać do niego śmieszny, cięty podpis. Dzięki temu powstanie intrygujący demotywator. Najlepsze jest jednak dalej…

Tajemnica tak ogromnego sukcesu demotywatorów w Polsce? Głosowanie i możliwość wyżycia się na obrazkach. Poczekalnia, gdzie odbywają się walki, by wybić się na główną stronę. Ludzie lubią sobie pominusować, poplusować, zmiażdżyć i zmieszać z błotem. Ot, przykład nowoczesnego hydeparku, w stylu 2.0. By wybić się na „główną”, przechodzi się przez wnikliwe oko moderatora. Czyli, owszem anarchia, bluzg… ale jakoś kontrolowane. Powstało coś na kształt skrzywionej hierarchii wartości, gdzie możesz zaprosić znajomych by głosowali, by spojrzeć kto jest na topie. Podglądanie innych pełną gębą. Lubimy to? O humorze i abstrakcjach słownych już wspomniałem wcześniej.

Jeśli dodamy do tego buzz i wirusowość tych obrazków, mamy już omówienie kompletnego sukcesu. Z taką maszynerią można ruszać na podbój Internetu! Każdy kto wpadł w sidła demotywatorów, już nie wyjdzie z nich, co jakiś czas będzie tu zaglądał, co się dzieje. One bawią ludzi, a ludzie chcą pokazywać je innym ludziom, żeby ich również rozbawić. Jedne pokazują głupotę, inne bywają hołdem, jeszcze inne to po prostu celne riposty na różne tematy. A później – startują” tysiące maili, wklejek na blogi czy serwisach agregujących obrazki, wykop, społeczności etc. I tak ta cała maszyneria się rozkręca. Sama, bez pomocy. Twórczy chaos, w serwisie i poza nim. Uczmy się, z tego case’u braci marketingowo-komunikacyjna! Najprostsze pomysły, często bywają najtrafniejsze.

Ale… na razie nie widzę nadto by blogosfera czy „media mainstreamowe” zainteresowały się tematem. Czy jest on aż tak politycznie niepoprawny czy tak oczywisty, by przechodzić wokół niego obojętnie? Wszyscy przesyłamy sobie codziennie mailami obrazki, wysyłamy linki na GG, mikroblogach czy blogach, dyskutujemy w mediach społecznościowych. Ale dlaczego nie ma jeszcze jakiegoś „bumu” medialnego, czyżby znowu głownie – stare media przespały temat, totalnie ignorując go poprzez swoje niezrozumienie tematu. Być może to będzie odkrycie, gorący temat na okres przedświąteczny (jak Jozin z Bazin)? Ikona dla przyszłych startup’ów i młodych, rządnych sukcesu przedsiębiorców? W końcu to serwis za chwilę z ilością odwiedzin, mogący mierzyć się z dużymi graczami na tym rynku. Niektórze serwisy społecznościowe, mogą się już właśnie “schować do nory”.

Wiec drodzy przedsiębiorcy i młode wilki. Czasem prosta jak „konstrukcja cepa” rzecz może przynieść wielki efekt. Pytanie tylko, czy poza wzrostem w formie hiperbolicznej, sukces demotywatory.pl uda przekuć się na stałą obecność w sieci oraz zarobek dla twórców strony. Nie sądze by twórcy tej strony mieli ułożony z góry biznes plan, jak „zarobić i nie narobić się”. To, że jest to kopy-pasta nie ulega wątpliwości, ale całkiem pozytywne. Bo humorystyczne, z jajem… i pamietajcie, demotywatory to jedyny prawdziwy sukces w rym roku, w polskim Internecie! Nie tylko statystycznie, ale w umysłach odbiorców, na szeregu innych serwisach i mailach. I nie bójcie się demotywatorów, przecież i tak je oglądacie i komentujecie. Może w niektórych miejscach “demoty” to obciach, tak jak kiedyś Kominek, gazeta Nie lub Big Brother? Ah, to “,mieszczańskie” dwójmyślenie.

i

oraz wcześniejsza wersja – AD. 2009:

Niekiedy bardzo podobne produkty znacząco różnią się popularnością wśród konsumentów, gdyż pochodzą z innych krajów. Badacze przedmiotu mówią tu o zjawisku efektu kraju pochodzenia produktu (country-of-origin effect, COO), czyli wpływu informacji o kraju, w którym produkt został wyprodukowany na różne wymiary jego oceny, a także postawy wobec niego i decyzje zakupowe (przegląd badań można znaleźć w artykule Verlegha i Steenkampa z 1999 roku i w książce „Utajone postawy konsumenckie” Dominiki Maison z 2004 roku). W ciągu kilkudziesięciu lat efekt ten stał się jednym z najczęściej badanych wśród zachowań zakupowych – Hsieh naliczył ponad 300 anglojęzycznych publikacji poświęconych tematyce COO. W badaniach Leclerca, Schmitta i Dubego (opublikowanych w 1994) sam fakt przeczytania nazwy jogurtu na sposób angielski bądź francuski zmieniał jego percepcję – marki „francuskie” postrzegane były bardziej przez pryzmat sprawiania przyjemności i emocji, niż marki „angielskie”. Cytowany przez Hsieha Okechuku wykazał, że podobne produkty są zupełnie inaczej oceniane, gdy przedstawione zostaną z informacją, że pochodzą z USA, z Kanady, z Holandii lub z Niemiec. Lawrence i współpracownicy opisali też silną tendencję do faworyzowania samochodów niemieckich w Nowej Zelandii. Chao w pracy z 2001 roku zbadał zaś ciekawe zmiany w postrzeganiu produktów amerykańskich, gdy w ich produkcji użyte zostały podzespoły z Meksyku. Jak zauważają badacze, informacja o kraju pochodzenia może działać jak „soczewka”, skrzywiając przetwarzanie informacji na temat produktu. Podkreśla się wielowymiarowość efektu – informacja ta może działać na konsumentów na poziomie:

• poznawczym (kraj pochodzenia jest wtedy wskazówką jakości produktu),
• afektywnym (gdy postawa wobec jakiegoś producenta wynika z doświadczenia i nacechowana jest emocjami)
• bądź normatywnym (determinując jakieś wybory ze względów ideologicznych, np. w sytuacjach „bojkotu konsumenckiego”.

Z normatywnym COO powiązana jest zaś sytuacja, gdy jednym z producentów jest kraj własny – i mówi się wtedy o etnocentryzmie konsumenckim, czyli konsekwentnym wybieraniu produktów z własnego kraju (w Polsce tę problematykę badał Andrzej Falkowski i wspomniana już Dominika Maison). W Polsce obserwowany jest on póki co w stopniu niewielkim, co może wynikać z lepszego postrzegania produktów obcych w wyniku długotrwałych doświadczeń historycznych.

Co ciekawe jednak, zdecydowana większość przeprowadzonych nad oboma tymi efektami badań skupia się jedynie na eksploracji zasięgu efektów – np. na różnicach między narodowościami, wpływie na różne typy produktów bądź na zależności efektu od rozwoju rynku – oraz na implikacjach marketingowych. Mechanizmy i modele oddziaływań samego efektu na zachowania konsumenckie skupiają się na opisaniu działania COO, nie mówią zaś nic o pochodzeniu i psychologicznych podłożach tego zjawiska. Han (w dawnej, opublikowanej w 1989 roku pracy) przywiązuje największą wagę do obszarów, na które wpływa COO – czyli na tym, że determinuje on przekonania na temat marki i postawy wobec produktu, ale nie na tym jak to się dzieje. Model Kayneka i Kary z 2001 roku traktuje wpływ COO oraz etnocentryzmu konsumenckiego na zachowania zakupowe jako jedne z kilku zmiennych moderujących – podobnie jak całą wiedzę na temat klasy produktu, ogólne informacje na temat kraju oraz bliżej niesprecyzowanie „charakterystyki konsumenta”. Brakuje badań wyjaśniających istotę samego zjawiska.

Efekt kraju pochodzenia produktu można jednak traktować jako formę zależnej od kontekstu (specyficznej sytuacji zakupowej) stereotypizacji – czyli sztywnej, ogólnikowej i często nietrafnej kategoryzacji, determinującej określone zachowania, a przy tym mało podatnej na zmianę. A jak powiązany jest ogólny stosunek do kraju i jego mieszkańców z oceną produktu / wytworu tam wyprodukowanego?

Polski nurt badań nad tym zagadnieniem jest ewenementem na skalę światową. Profesor Wiesław Łukaszewski w swym artykule z 1995 roku cytuje badania Czyżewskiej nad manifestowaniem się antysemityzmu w obszarze decyzji konsumenckich (respondenci najrzadziej wybierali chipsy izraelskie). W eksperymentach Norberta Maliszewskiego niedeklarowana, utajona postawa wobec Żydów (mierzona Testem Utajonych Skojarzeń IAT, por. https://implicit.harvard.edu/implicit/poland/index.jsp) wpływała na ocenę obrazu autorstwa malarza żydowskiego, jednakże ocena wytworu artysty na jednowymiarowej skali podobania się uniemożliwia wysnuwanie daleko idących wniosków. Dominika Maison w swej książce wykazała istnienie utajonego etnocentryzmu konsumenckiego, nie mającego jednak bezpośredniego wpływu na wybór produktów. Podobne wyniki osiągnęli też jej magistranci – np. Michał Jaskulski wykazał, że efekt kraju pochodzenia produktu koegzystuje z istniejącymi w strukturze postaw utajonych stereotypami (Niemiec i Francji), aczkolwiek nie sposób powiedzieć, czy przekłada się w bezpośredni sposób na zachowanie (ocenę samochodu niemieckiego bądź francuskiego). W moich własnych badaniach udało mi się pokazać, że efekt kraju pochodzenia jest wypadkową nie tylko wizerunku producenta i stosunku respondenta do niego, ale także zarówno jawnych, jak i utajonych postaw wobec mieszkańców tego kraju. Respondenci, którym zaprezentowano produkt (mebel) jako izraelski bądź polsko-izraelski, ocenili go zdecydowanie lepiej, niż ci, którym pokazywano taki sam produkt jako polski. Najważniejszym zaś czynnikiem mającym wpływ na ocenę obiektywnie identycznych wytworów była istniejąca bądź nieobserwowana dysocjacja uprzedzeń wobec Żydów (czyli niespójność uprzedzeń deklarowanych w stosunku do istniejących utajonych, mierzonych testem IAT): produkt izraelski najlepiej oceniany był przez „poprawnych politycznie” (uprzedzonych na poziomie utajonym, nie deklarujących tego jawnie). Idąc dalej zgodnie z tym tokiem myślenia wydaje się, że mechanizm COO może być również dodatkowo modyfikowany informacjami, aktywizującącymi stereotyp grupy obcej bądź zagrażającymi pozytywnemu obrazowi grupy własnej. W Ameryce Lee i Lee wykryli wzmocnienie zjawiska etnocentryzmu konsumenckiego w USA po zamach 11 września 2001 r. Ich metodologia (bezpośrednie wywiady kwestionariuszowe bez ściśle kontrolowanego pretestu) nie pozwala jednak na uogólnianie wykrytej zależności.

Badania trwają. A czemu „niemieckie jest praktyczne” a „włoskie ma styl”? Może dlatego?

Witajcie w świecie instalacji – światło, beton, stal i szkło!

Badanie oparto na znanym już w psychologii efekcie Primingu (powtarzalności), który do tej pory, nie był badany w kontekście podejmowania decyzji finansowych.

Badanych podzielono na dwie grupy. Jedna z nich czytała historię człowieka, który podejmował ryzyko i w efekcie miał duże profity. Druga grupa zapoznała się z historią osoby, która nie chciała ryzykować w konsekwencji, czego nie poniosła wielkich strat. Obie historie były przedstawione w kontekście ćwiczenia zdolności zapamiętywania.

Następnie obydwu grupom przedstawiono taki sam raport finansowy, dotyczący anonimowej spółki giełdowej, po czym zadano badanym serię pytań na temat papierów wartościowych tej spółki.

W efekcie badani z grupy, która czytała o osobie podejmującej ryzyko i odnoszącej korzyści, oceniali papiery spółki wyżej, niż badani z 2 grupy, czytający historię o ostrożnej osobie.

Efekt Primingu okazuje się być w procesach pamięci, psychologicznym fenomenem. Badając go można poznać jak wielki wpływ ma wcześniejsza ekspozycja bodźca na późniejszą aktywność.

Badacze w ten sposób obrazują efekt Primingu: „Wyobraźmy sobie, że wracamy wieczorem z kina, w którym obejrzeliśmy horror. Jeśli usłyszymy pod domem, między drzewami dźwięk łamanej gałązki, nasza wyobraźnia może podsunąć nam obraz czyhającego mordercy. Ten sam dźwięk, usłyszany w drodze z pracy czy przyjęcia, prawdopodobnie nie zostanie zauważony lub zostanie zinterpretowany, w banalny sposób. W ten sposób horror jest bodźcem wpływającym na kolejna nasze zachowania”

Źródło: http://www.tgdaily.com/content/view/42197/181/

Innym, ciekawym przykładem ambush marketingu może być wykupienie przez konkurenta oficjalnego sponsora powierzchni reklamowej w sąsiedztwie stadionu, a następnie zamieszczenie na niej swoich reklam w taki sposób, aby widzowie widzieli je ze stadionu lub w drodze na niego.Było to działanie pod którym podpisała się firma Nike wykupując przy okazji Mistrzostw Europy w Anglii w 1996 r.(których oficjalnym sponsorem było Umbro) wszystkie nośniki reklamowe wokół stadionów.

Kolejnym przykład ambush marketingu, który można przytoczyć może być reklama pewnego browaru “x”, tytułującego się „nieoficjalnym sponsorem mistrzostw świata” podczas Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej w 2002 r.

Między innymi to ambush marketing powoduje, że kolejne, wielkie imprezy sportowe to okres gorący nie tylko dla sportowców, dziennikarzy sportowych i specjalistów od reklamy, ale także dla prawników wynajmowanych przez obie strony konfliktu.
Nauczeni przez doświadczenia wyniesione z poprzednich lat, organizatorzy imprez coraz częściej wymagają od państw będacych gospodarzami imprez wprowadzania odpowiednich regulacji prawnych pozwalających na skuteczne zwalczanie ambush marketingu. Są to zazwyczaj ustawy „celowe”, nakierowane w działaniu na ochronę konkretnej imprezy przed ambush marketingiem lub regulacje bardziej ogólne ,które uznają ambush marketing za czyn nieuczciwej konkurencji.

Nie ulega wątpliwości, że Polska w najbliższych latach będzie musiała podjąć dyskusję na temat ochrony organizatorów i sponsorów oficjalnych Euro 2012 przed ambush marketingiem. Koniecznością będzie przedyskutowanie, które przypadki ambush marketingu wykraczają poza ramy uczciwej konkurencji, a także jakie instytucje prawne powinny być wprowadzone do systemu prawnego aby umozliwić skuteczne zwalczania ambush marketingu.

Jedno jest pewne- niezależnie jednak od ewentualnych zmian prawnych, podjętych kroków i podpisanych dokumentów zarówno specjalistów od marketingu jak ich prawników czekają ciekawe, pełne wyzwań czasy.

Pytanie: kto pierwszy rzuci rękawice?

Artykuł powstał na podstawie informacji znalezionych na stronie www.brief.pl

Istnieje w wielu przypadkach przekonanie, że nie dysponując dużymi budżetami – wiele nie jest możliwym zdziałać. Dodatkowo często pokutuje przekonanie że: „nie ma specjalistów, nie ma pomysłów, nie ma chęci. Poza tym przecież regiony, lokalne wydarzenia, miasta, dzielnice czy ludzie nie są atrakcyjnym tematem.” Nic bardziej mylnego. Jakiż tam drzemie potencjał… który czeka tylko na wydobycie.

Nie tylko korporacje, firmy czy też marki powinny się reklamować, promować czy też komunikować ze swoim otoczeniem. Każde miasto, dzielnica czy też lokalne inicjatywy i wydarzenia powinny korzystać z tych możliwości. Od tych działań zależy, czy będą tylko lokalnym kolorytem o którym nikt poza zainteresowanymi nie słyszał, czy też staną się ”głośne” w otoczeniu lokalnym, krajowym a może nawet międzynarodowym. Wiele miejsc, wydarzeń i ludzi czeka na odkrycie, tylko należy coś z tym zrobić. Co takiego?

Potraktować region, miasto, dzielnicę, ulicę, muzea, instytucje użyteczności publicznej oraz kluby sportowe, eventy, koncerty oraz imprezy kulturalne jako produkty, które wymagają starannie przygotowanej komunikacji. Począwszy od rozpoznania grup celowych (zainteresowanych daną tematyką), poprzez rozpoznanie konkurencji jeśli takowa istnieje, dobranie narzędzi komunikacyjnych, określenie celów komunikacji oraz środków które możemy temu poświęcić. Nie zawsze muszą byto tylko i wyłącznie środki finansowe, w wielu przypadkach duża część może być oparta na zaangażowaniu ludzi, ich energii w nich drzemiącej – która czeka tylko by ją odpowiednio skanalizować.

Gdy już zrobimy powyższe punkty, możemy skupić się na odpowiednim działaniu i narzędziach które wykorzystamy do tego celu. Postęp technologiczny i narzędzia które oferuje Internet w powiązaniu z tradycyjnymi metodami komunikacji zwiększa wielokrotnie siłę rażenia którą można w ten sposób wygenerować. To jak mogą o nas najlepiej usłyszeć?

Zacznijmy od tego, czy jesteśmy gotowi przestawić się z myślenia „jednokierunkowego” na dialog z otoczeniem? Konsumenci, a w tym przypadku zainteresowani wydarzeniami, ciekawymi i intrygującymi miejscami lub ludźmi lokalnymi, potencjalni konsumenci będą chcieli i chcą wiedzieć o nich jak najwięcej z pierwszej ręki. Kto im to zapewni jak nie sami zainteresowani, jeśli „nie wyjdzie się frontem do klienta”? Stąd konieczność zaistnienia z komunikatem i przekazem reklamowym, tam gdzie konsumenci coraz częściej podejmują decyzje.

Można skutecznie szukać tych konsumentów poprzez:
1. Mikroblogi – Twitter, Blip, Flaker,
2. Blogi – własne oraz lokalnych blogerów, pasjonatów tematu
3. Narzędzia które oferuje Google – Google Maps lub Google Earth
4. Fora dyskusyjne, zarówno lokalne jak i miłośników danego tematu
5. Sieci społecznościowe – Goldenline, Grono.net, oraz coraz więcej Facebook
6. Strony internetowe (wiem, że niektórym może się wydawać to „oczywistą oczywistością” ale trzeba zwrócić uwagę na podstawy). Jeśli nie istniejemy w Google, to tak naprawdę nikt o nas nic nie wie…
7. Media lokalne, często dysponujące już forami dyskusyjnymi lub funkcjonującymi samoistnie mikrospołecznościami.

Wszystkie te miejsca, to domena ludzi którzy aktywnie poszukują ciekawych metod spędzania wolnego czasu, samorealizacji czy też aktywności wykraczającej znacznie poza bierne spędzanie czasu i koncentrowanie tylko się na pracy. Jest też pewna część grupy celowej, która chce się także odprężyć i zobaczyć, spotkać kogoś ciekawego. Jeśli „pokażemy się” odpowiednio światu, mamy dużą szansę że zostaniemy zauważeni. Wystarczy wspomnieć kampanie „najlepsza praca świata”, która znakomicie wypromowała atrakcyjność turystyczną Australii oraz przebiła się do najważniejszych mediów światowych.

Jak to robić? Jak działać? Aktywnie, językiem i formą zrozumiała dla tych ludzi. Nie ma co obawiać się nowych technologii w połączeniu z tradycyjnymi metodami komunikacji. Umożliwiają one prezentacje zdjęć, filmów, linków do informacji, proste prezentacje. To wszystko nie wymaga wielkiej infrastruktury, wiele czasu na przygotowanie rozpoczęcia działań czy też gigantycznych kosztów. Wszystko to da się odpowiednio skalować, do rozmiarów i aktywności koniecznych do danych działań.

Najpierw trzeba się jednak przełamać i zrobić ten pierwszy krok. Pierwsze miasta zaczynają odważniej eksperymentować w „wirtualnym świecie” – przykładem Radom (np. pokazujący wszystko co ciekawe na mikroblogu). Ale, to dopiero początek, by odnieść prawdziwy sukces i skutecznie wypromować regiony, atrakcje turystyczne, miasta, dzielnice, ulice, ludzi czy wydarzenia trzeba tu bardziej szerszego spojrzenia. Jedno, incydentalne działanie może być nie wystarczające by przebić się. Sztuką jest tak połączyć te narzędzia by przenikały się wzajemnie miedzy światami offline i online. Viralem, filmem z kamery cyfrowej lub komórki, ciekawym artykułem można zwrócić na siebie uwagę baczniej uwagę.

Oby zatem, coraz więcej lokalności przebijało się globalnie.

Jak szacuje w swoich obliczeniach comScore Facebook zanotował w czerwcu unikalny wynik 340 mln odwiedzin z całego świata – stanowił to o 24 mln więcej niż w maju.
Większą ilością mogły się pochwalić jedynie serwisy należące do:

Yahoo -581 mln użytkowników
Microsoftu – 691 mln odwiedzin
Google -844 mln odwiedzających

Ruch tylko na terenie USA wyniósł 77 mln unikalnych wizyt, co dało Facebookowi ostatecznie szóste miejsce (w Stanach Zjednoczonych wyprzedziły go jeszcze serwisy AOL oraz Fox Interactive Media).

Od kwietnia 2008 roku Facebook ciagle nabiera tempa i wyprzedza kolejne ikony Internetu. Najpierw pokonał swojego największego rywala, jakim jest MySpace, a następnie na przełomie sierpnia i września 2008 zostawił w tyle internetowy sklep Amazon.
Od początku tego roku nie zwalnia tempa i już w pierwszym trzech miesiącach odwiedzało go więcej internautów niż takie serwisy jak eBay czy AOL. W maju Facebook zostawił w tyle także Wikipedię.

A jak będzie dalej? Kiedy Facebook wejdzie do pierwszej trójki? O tym dowiemy się pewnie niebawem….

1. „Mięczaki” – są to rodzice, którzy we wszystkich wypadkach ulegają próbom naciągania, jakie stosują dzieci, kupując im produkty o jakie ich poproszą. Nie ulega wątpliwości, że jest to model rodzica, który firmy reklamowe darzą dużą sympatią.

2. „Krewni i znajomi królika” czyli Rodzice – można powiedzieć gadżeciarze, podążający za wszelkimi nowinkami w każdym sektorze handlowym. Kupią każda nowa zabawkę, każdy nowy produkt – byle tylko zadowolić dziecko i mieć świadomość bycia pionierem.

3. „Rodzice skłóceni” – to właśnie oni przynoszą firmom największe zyski. Są to osoby znajdujące się w separacji, rozwodnicy i samotnicy. Swoje wyrzuty sumienia w stosunku do dziecka wynagradzają mu prezentami, gadżetami spełniając każdą z ich próśb. To samo dotyczy osób znajdujących się w separacji czy w trakcie rozwodu, które zasypują malucha różnymi atrakcjami, chcąc w ten sposób przeciągnąć go na swoją stronę.

4. „Twardziele” – tego „gatunku” firmy nie lubią najbardziej. Przekonani o dobru dziecka, świadomi niebezpieczeństw pułapek jakie stawia świat reklamy sprytnie omijają wszelkie zasadzki, nie ulegając prośbom i groźbom dziecka.

No więc Kochani! Jakim Rodzicem wy jesteście? (lub jakim chcielibyście być;) ) Czekam na wasze komentarze!

Telewizyjne show, których formuła opiera się na wyłanianiu ukrytych talentów cieszą się ogromnym zainteresowaniem. Seria programów takich jak “Mam talent” posiada milionową oglądalność. Najczęściej jednak uczestnicy szczycą się głównie talentem wokalnym lub tanecznym.Inną sztukę pokazała młoda Ukrainka doprowadzając widownię do płaczu.
Te piękne obrazy powstają w piasku usypanym na podświetlonym blacie. Oto przd Wami historia całego życia stworzona z ziarenek piasku….

Poszukujmy swoich talentów! Może nie są tak głęboko..

Instytucja banku zazwyczaj kojarzy się z konserwatywną bankowością, marmurami, sztabem ubranych w garnitury i garsonki pracowników banku. Dystansem na kilometr od klienta, obwarowaniem procedurami i biurokracją. Cześć z tego wizerunku jest pochodną wymagań jakie banki muszą spełniać względem bezpieczeństwa finansów, weryfikacji wiarygodności klientów czy też danych inwestycji. Pozostała część, to już kwestia dobudowania wizerunku instytucji poważnej, statecznej i cieszącej się zaufaniem. Lecz tego zaufania jakby ostatnio mniej, w wyniku medialnej informacji „kryzysowej”, perturbacji finansowych (złe wyniki kwartalne), wzrastającym obawom o kondycję gospodarki oraz malejącej pewności konsumentów co do przyszłości ich osobistych finansów. Co można zatem zrobić, by nieco zmienić lub też poprawić ten wizerunek, w niektórych przypadkach mocno nadwyrężony? Warto zastanowić się nad kilkoma możliwościami, z całego morza komunikacyjnych możliwości. Celowo podkreślę komunikacji, a nie doraźnych działań public relations czy dążących do pożądanego publicity.

Najpierw zacznijmy od lidera, wizjonera, zarządcy czy też po prostu dobrego managera zaradzającego poważną instytucją jaką jest bank. Czy powinien on być niedostępny, trzymać rynek i klientów z dala od siebie. Czy też może powinien nieco „zdemokratyzować” swój wizerunek? Nie ma tu jedynie słusznej odpowiedzi. Oczywiście „nowe media” w postaci bloga, mikrologów, czy też profilów w modnych społecznościach mogą ocieplić czy przybliżyć jego wizerunek. Ale czy na pewno? Z każdym takim działaniem na pewno zalecany jest umiar, przemyślana strategia „wizerunku osoby” w kontekście pozycji przez niego zajmowanej jak i wizerunku banku, marki i jej produktów (przykład ANZ Bank). Może powinien pokazać się w grupie managerów, dyrektorów i kierowników produktów, ale tez musi się czuć w tym komfortowo i naturalnie.

Wtedy pokaże, że sukces i wiarygodność banku jako dużej instytucji zależy od grupy dobrych fachowców. Ci fachowcy, mogą przybliżać problematykę produktów, zawiłości procedur bankowych czy też rozmawiać z klientami o nowych produktach. W ramach istniejących narzędzi, o których wcześniej wspomniałem – blog, mikroblog lub społeczności (przykład Wells Fargo). Korona w ten sposób z głowy nie spadnie, może pomóc wydajnie i efektywnie dotrzeć do grup klientów którzy coraz częściej podejmują decyzje czerpiąc rekomendację i informacje o produktach bankowych poza tradycyjnymi mediami, po prostu przeglądając Internet. Zaczynając od stron WWW banków, poprzez wyniki wyszukiwania w Google kończąc na czytaniu opinii na forach, blogach oraz komunikatorach.

Skoro klienci (zarówno ci aktywni, ale również pasywni) szukają coraz częściej informacji w Internecie przed podjęciem decyzji finansowej – poszukiwanie kredytów, porównanie lokat bankowych, ubezpieczeń czy też kart kredytowych, to warto dać im tą wiedzę. Można zacząć od klasycznego „serwisu wiedzowego” lub „eksperckiej wiedzy” (o konstrukcji Digg, Wykop, filmów instruktażowych na Youtube lub „bank pomysłów a’la Dell”), gdzie zagregować można wiedzę zebraną z różnych źródeł zarówno już zgromadzonych w banku jak i dostępnych w sieci. Dla odważniejszych banków można polecić zbudowanie aktywności wokół takiego przedsięwzięcia, by sami klienci lub też potencjalni klienci dzielili się swoją wiedzą specjalistyczną czy też doradzali innym klientom co jest dla nich ważnym. Szczególnie podkreśliłbym tu ważność aspektu edukacyjnego, co jest istotne przy dość niskiej świadomości ryzyka i skutków podejmowania decyzji finansowych przez „przeciętnego klienta bankowości”. Moim zdaniem warto postawić na to, by jednak ta wiedza była rozbudowywana, co zaowocuje tym, że zarówno obciążenie infolinii i oddziałów bankowych będzie mniejsze jak i możliwość wystąpienia kryzysów wizerunkowych.

Na końcu można się zastanowić nad clue, modnym i nośnym temacie, za który uważany jest „złoty grall” i powód do „zbawienia” i lekarstwa na wszystkie bolączki – czyli budowa własnej społeczności klientów. Lecz tutaj duże ostrzeżenie, zanim bank lub instytucja finansowa się za to zabierze, musi to przemyśleć 1000 razy. Pieniądze, obok zakupów, spraw rodzinnych i kwestii zdrowotnych to bardzo emocjonalny temat. Złamanie obietnicy marki, niezrozumienie swoich klientów lub też rozbudzenie zbyt dużych nadziei na „partnerstwo” może obrócić się przeciwko bankowi (tu częściowo można wskazać znany już większości case Mbank i Nabitych). Również nie ma automatycznej recepty na to, że społeczność którą zbudujemy, da się w 100% zaplanować, wyciągnąć z przysłowiowego „pudełka” i wdrożyć. Nieważnym czy zrobimy to na zasadzie forum, profili na społecznościach, mikroblogach czy też blogach. Jeśli nie rozumiemy grawitacji ludzkich emocji, zarówno tych pozytywnych jak i negatywnych, lepiej nie zabierajmy się do czegoś takiego. To ostrzeżenie i wątpliwość nie tylko dotyczy banków czy instytucji finansowych, ale każdej firmy i każdej marki. Zanim wejdziemy w ten świat, lepiej długo poobserwujmy, porozmawiajmy ze specjalistami, być może eksperymentujmy na małych odcinkach. Jeśli to zrozumiemy, wtedy można zastanowić się nad działaniami. I nawet jeśli bank nie ma dobrego publicity czy odbioru wśród klientów, zawsze można to zmienić (przykład działań wizerunkowych przeprowadzanych przez General Motors). Można też pomyśleć nad rozwinięciem działań CRM na bazie tych narzędzi, w końcu nie ma nic lepszego i tańszego niż sprzedaż dodatkowych, sprofilowanych produktów do zadowolonych grup własnych klientów.

Tu dochodzimy do setna tematu, działania marki, produktu – instytucji bankowej w świecie social networks i nowych mediów dają ogromne pole do popisu. Ale tylko wtedy gdy w pełni rozumie się to środowisko, prawidła w nim obowiązujące. Zna się język w którym porozumiewają się klienci i ich nieoficjalni „przewodnicy opinii”. Rozumiem, że to co piszę być może dla wielu bankowców i finansistów jest „czarną magią”, ale przypadki powtarzających się coraz częściej kryzysów wizerunkowych w branży, dają tylko przedsmak kierunku w który zdążamy. Można się zastanowić czy instytucja bankowa może, odgrodzić się od Internetu czy może pomijać opinie klientów na temat banku i jego produktów. Większość banków pewnie wytrzyma takie naprężenia i kłopoty wizerunkowe. Lecz czy jest potrzeba testowania takich wyzwań. Czy też może lepiej powoli, bez stresu, z wyczuciem zacząć monitorować i aktywizować nieznane sobie wcześniej światy? Odpowiedź chyba jest jasna.

Instytucja banku zazwyczaj kojarzy się z konserwatywną bankowością, marmurami, sztabem ubranych w garnitury i garsonki pracowników banku. Dystansem na kilometr od klienta, obwarowaniem procedurami i biurokracją. Cześć z tego wizerunku jest pochodną wymagań jakie banki muszą spełniać względem bezpieczeństwa finansów, weryfikacji wiarygodności klientów czy też danych inwestycji. Pozostała część, to już kwestia dobudowania wizerunku instytucji poważnej, statecznej i cieszącej się zaufaniem. Lecz tego zaufania jakby ostatnio mniej, w wyniku medialnej informacji „kryzysowej”, perturbacji finansowych (złe wyniki kwartalne), wzrastającym obawom o kondycję gospodarki oraz malejącej pewności konsumentów co do przyszłości ich osobistych finansów. Co można zatem zrobić, by nieco zmienić lub też poprawić ten wizerunek, w niektórych przypadkach mocno nadwyrężony? Warto zastanowić się nad kilkoma możliwościami, z całego morza komunikacyjnych możliwości. Celowo podkreślę komunikacji, a nie doraźnych działań public relations czy dążących do pożądanego publicity.

Najpierw zacznijmy od lidera, wizjonera, zarządcy czy też po prostu dobrego managera zaradzającego poważną instytucją jaką jest bank. Czy powinien on być niedostępny, trzymać rynek i klientów z dala od siebie. Czy też może powinien nieco „zdemokratyzować” swój wizerunek? Nie ma tu jedynie słusznej odpowiedzi. Oczywiście „nowe media” w postaci bloga, mikrologów, czy też profilów w modnych społecznościach mogą ocieplić czy przybliżyć jego wizerunek. Ale czy na pewno? Z każdym takim działaniem na pewno zalecany jest umiar, przemyślana strategia „wizerunku osoby” w kontekście pozycji przez niego zajmowanej jak i wizerunku banku, marki i jej produktów (przykład ANZ Bank). Może powinien pokazać się w grupie managerów, dyrektorów i kierowników produktów, ale tez musi się czuć w tym komfortowo i naturalnie.

Wtedy pokaże, że sukces i wiarygodność banku jako dużej instytucji zależy od grupy dobrych fachowców. Ci fachowcy, mogą przybliżać problematykę produktów, zawiłości procedur bankowych czy też rozmawiać z klientami o nowych produktach. W ramach istniejących narzędzi, o których wcześniej wspomniałem – blog, mikroblog lub społeczności (przykład Wells Fargo). Korona w ten sposób z głowy nie spadnie, może pomóc wydajnie i efektywnie dotrzeć do grup klientów którzy coraz częściej podejmują decyzje czerpiąc rekomendację i informacje o produktach bankowych poza tradycyjnymi mediami, po prostu przeglądając Internet. Zaczynając od stron WWW banków, poprzez wyniki wyszukiwania w Google kończąc na czytaniu opinii na forach, blogach oraz komunikatorach.

Skoro klienci (zarówno ci aktywni, ale również pasywni) szukają coraz częściej informacji w Internecie przed podjęciem decyzji finansowej – poszukiwanie kredytów, porównanie lokat bankowych, ubezpieczeń czy też kart kredytowych, to warto dać im tą wiedzę. Można zacząć od klasycznego „serwisu wiedzowego” lub „eksperckiej wiedzy” (o konstrukcji Digg, Wykop, filmów instruktażowych na Youtube lub „bank pomysłów a’la Dell”), gdzie zagregować można wiedzę zebraną z różnych źródeł zarówno już zgromadzonych w banku jak i dostępnych w sieci. Dla odważniejszych banków można polecić zbudowanie aktywności wokół takiego przedsięwzięcia, by sami klienci lub też potencjalni klienci dzielili się swoją wiedzą specjalistyczną czy też doradzali innym klientom co jest dla nich ważnym. Szczególnie podkreśliłbym tu ważność aspektu edukacyjnego, co jest istotne przy dość niskiej świadomości ryzyka i skutków podejmowania decyzji finansowych przez „przeciętnego klienta bankowości”. Moim zdaniem warto postawić na to, by jednak ta wiedza była rozbudowywana, co zaowocuje tym, że zarówno obciążenie infolinii i oddziałów bankowych będzie mniejsze jak i możliwość wystąpienia kryzysów wizerunkowych.

Na końcu można się zastanowić nad clue, modnym i nośnym temacie, za który uważany jest „złoty grall” i powód do „zbawienia” i lekarstwa na wszystkie bolączki – czyli budowa własnej społeczności klientów. Lecz tutaj duże ostrzeżenie, zanim bank lub instytucja finansowa się za to zabierze, musi to przemyśleć 1000 razy. Pieniądze, obok zakupów, spraw rodzinnych i kwestii zdrowotnych to bardzo emocjonalny temat. Złamanie obietnicy marki, niezrozumienie swoich klientów lub też rozbudzenie zbyt dużych nadziei na „partnerstwo” może obrócić się przeciwko bankowi (tu częściowo można wskazać znany już większości case Mbank i Nabitych). Również nie ma automatycznej recepty na to, że społeczność którą zbudujemy, da się w 100% zaplanować, wyciągnąć z przysłowiowego „pudełka” i wdrożyć. Nieważnym czy zrobimy to na zasadzie forum, profili na społecznościach, mikroblogach czy też blogach. Jeśli nie rozumiemy grawitacji ludzkich emocji, zarówno tych pozytywnych jak i negatywnych, lepiej nie zabierajmy się do czegoś takiego. To ostrzeżenie i wątpliwość nie tylko dotyczy banków czy instytucji finansowych, ale każdej firmy i każdej marki. Zanim wejdziemy w ten świat, lepiej długo poobserwujmy, porozmawiajmy ze specjalistami, być może eksperymentujmy na małych odcinkach. Jeśli to zrozumiemy, wtedy można zastanowić się nad działaniami. I nawet jeśli bank nie ma dobrego publicity czy odbioru wśród klientów, zawsze można to zmienić (przykład działań wizerunkowych przeprowadzanych przez General Motors). Można też pomyśleć nad rozwinięciem działań CRM na bazie tych narzędzi, w końcu nie ma nic lepszego i tańszego niż sprzedaż dodatkowych, sprofilowanych produktów do zadowolonych grup własnych klientów.

Tu dochodzimy do setna tematu, działania marki, produktu – instytucji bankowej w świecie social networks i nowych mediów dają ogromne pole do popisu. Ale tylko wtedy gdy w pełni rozumie się to środowisko, prawidła w nim obowiązujące. Zna się język w którym porozumiewają się klienci i ich nieoficjalni „przewodnicy opinii”. Rozumiem, że to co piszę być może dla wielu bankowców i finansistów jest „czarną magią”, ale przypadki powtarzających się coraz częściej kryzysów wizerunkowych w branży, dają tylko przedsmak kierunku w który zdążamy. Można się zastanowić czy instytucja bankowa może, odgrodzić się od Internetu czy może pomijać opinie klientów na temat banku i jego produktów. Większość banków pewnie wytrzyma takie naprężenia i kłopoty wizerunkowe. Lecz czy jest potrzeba testowania takich wyzwań. Czy też może lepiej powoli, bez stresu, z wyczuciem zacząć monitorować i aktywizować nieznane sobie wcześniej światy? Odpowiedź chyba jest jasna.

Jako narzędzie wykorzystuje nic innego jak budynek – każdą jego część: od fundamentów aż po dach. A więc symbol przeszłości – tego co już stoi, co już zastaliśmy.

Odzwierciedlenie przyszłości, rozwoju nauki i ludzkich możliwości to tzw. mapowanie 3D, wykorzystujące monumentalność budynku i najnowsze osiągnięcia techniki.
Cała projekcja jest adaptowana do kształtu architektonicznego obiektu, którego ma dotyczyć. Jego charakterystyczne, konstrukcyjne elementy są modelowane i przenoszone w 3D. Po zbudowaniu struktury 3D, jest ona nanoszona na obiekt i oba człony są ze sobą łączone. Następstwem tych działań jest uzyskanie unikalnej wizualizacji, która jest tworzona za pomocą potężnych projektorów.

Ze względu na imponujące rozmiary, spektakularny charakter promocji i połączenie tak wielu form przekazu (muzyka, obraz, światło) ogromne wrażenia gwarantowane!
Enjoy it!