Kto nie chciałby pojechać do Islandii?

Inspired by Iceland Video from Inspired By Iceland

Jeśli to za mało, wejdzcie na strone projektu “inspared by Iceland” i przekonajcie się dlaczego…

Viggo Mortensen is inspired by Iceland from Inspired By Iceland on Vimeo.

Eli Roth is inspired by Iceland from Inspired By Iceland on Vimeo.

Kiedy takie kampanie zawitają do Polski? Prosimy…

Na to pytanie odpowiada program Living Tomorrow. Automatyzacja, wygoda, szybkość…

Odpowiedz:

Samsung zaprosił 4 osoby, z rożnych społeczności z zadaniem: “macie 24 godziny by powstała armia, z sieci do “reala”. Która walczy pod Twoim sztandarem”. Zapraszam do obejrzenia filmów, co z tego wszystkiego wynikło.

Wielka bitwa… która pożniej była szeroko komentowana, filmy z tych walk wędrowały po social networks. Wspaniały efekt, kreatywny pomysł odnoszacy się bezpośrednio do marki (kolor!) . Uczta dla oczu.

Spójrzcie proszę na tą prezentację, a może Was natknie – co powstanie z połączenia kilku elementów w nową całość lub z nowego zastosowania starych rozwiązań

Całe 60 minut!

Niekiedy bardzo podobne produkty znacząco różnią się popularnością wśród konsumentów, gdyż pochodzą z innych krajów. Badacze przedmiotu mówią tu o zjawisku efektu kraju pochodzenia produktu (country-of-origin effect, COO), czyli wpływu informacji o kraju, w którym produkt został wyprodukowany na różne wymiary jego oceny, a także postawy wobec niego i decyzje zakupowe (przegląd badań można znaleźć w artykule Verlegha i Steenkampa z 1999 roku i w książce „Utajone postawy konsumenckie” Dominiki Maison z 2004 roku). W ciągu kilkudziesięciu lat efekt ten stał się jednym z najczęściej badanych wśród zachowań zakupowych – Hsieh naliczył ponad 300 anglojęzycznych publikacji poświęconych tematyce COO. W badaniach Leclerca, Schmitta i Dubego (opublikowanych w 1994) sam fakt przeczytania nazwy jogurtu na sposób angielski bądź francuski zmieniał jego percepcję – marki „francuskie” postrzegane były bardziej przez pryzmat sprawiania przyjemności i emocji, niż marki „angielskie”. Cytowany przez Hsieha Okechuku wykazał, że podobne produkty są zupełnie inaczej oceniane, gdy przedstawione zostaną z informacją, że pochodzą z USA, z Kanady, z Holandii lub z Niemiec. Lawrence i współpracownicy opisali też silną tendencję do faworyzowania samochodów niemieckich w Nowej Zelandii. Chao w pracy z 2001 roku zbadał zaś ciekawe zmiany w postrzeganiu produktów amerykańskich, gdy w ich produkcji użyte zostały podzespoły z Meksyku. Jak zauważają badacze, informacja o kraju pochodzenia może działać jak „soczewka”, skrzywiając przetwarzanie informacji na temat produktu. Podkreśla się wielowymiarowość efektu – informacja ta może działać na konsumentów na poziomie:

• poznawczym (kraj pochodzenia jest wtedy wskazówką jakości produktu),
• afektywnym (gdy postawa wobec jakiegoś producenta wynika z doświadczenia i nacechowana jest emocjami)
• bądź normatywnym (determinując jakieś wybory ze względów ideologicznych, np. w sytuacjach „bojkotu konsumenckiego”.

Z normatywnym COO powiązana jest zaś sytuacja, gdy jednym z producentów jest kraj własny – i mówi się wtedy o etnocentryzmie konsumenckim, czyli konsekwentnym wybieraniu produktów z własnego kraju (w Polsce tę problematykę badał Andrzej Falkowski i wspomniana już Dominika Maison). W Polsce obserwowany jest on póki co w stopniu niewielkim, co może wynikać z lepszego postrzegania produktów obcych w wyniku długotrwałych doświadczeń historycznych.

Co ciekawe jednak, zdecydowana większość przeprowadzonych nad oboma tymi efektami badań skupia się jedynie na eksploracji zasięgu efektów – np. na różnicach między narodowościami, wpływie na różne typy produktów bądź na zależności efektu od rozwoju rynku – oraz na implikacjach marketingowych. Mechanizmy i modele oddziaływań samego efektu na zachowania konsumenckie skupiają się na opisaniu działania COO, nie mówią zaś nic o pochodzeniu i psychologicznych podłożach tego zjawiska. Han (w dawnej, opublikowanej w 1989 roku pracy) przywiązuje największą wagę do obszarów, na które wpływa COO – czyli na tym, że determinuje on przekonania na temat marki i postawy wobec produktu, ale nie na tym jak to się dzieje. Model Kayneka i Kary z 2001 roku traktuje wpływ COO oraz etnocentryzmu konsumenckiego na zachowania zakupowe jako jedne z kilku zmiennych moderujących – podobnie jak całą wiedzę na temat klasy produktu, ogólne informacje na temat kraju oraz bliżej niesprecyzowanie „charakterystyki konsumenta”. Brakuje badań wyjaśniających istotę samego zjawiska.

Efekt kraju pochodzenia produktu można jednak traktować jako formę zależnej od kontekstu (specyficznej sytuacji zakupowej) stereotypizacji – czyli sztywnej, ogólnikowej i często nietrafnej kategoryzacji, determinującej określone zachowania, a przy tym mało podatnej na zmianę. A jak powiązany jest ogólny stosunek do kraju i jego mieszkańców z oceną produktu / wytworu tam wyprodukowanego?

Polski nurt badań nad tym zagadnieniem jest ewenementem na skalę światową. Profesor Wiesław Łukaszewski w swym artykule z 1995 roku cytuje badania Czyżewskiej nad manifestowaniem się antysemityzmu w obszarze decyzji konsumenckich (respondenci najrzadziej wybierali chipsy izraelskie). W eksperymentach Norberta Maliszewskiego niedeklarowana, utajona postawa wobec Żydów (mierzona Testem Utajonych Skojarzeń IAT, por. https://implicit.harvard.edu/implicit/poland/index.jsp) wpływała na ocenę obrazu autorstwa malarza żydowskiego, jednakże ocena wytworu artysty na jednowymiarowej skali podobania się uniemożliwia wysnuwanie daleko idących wniosków. Dominika Maison w swej książce wykazała istnienie utajonego etnocentryzmu konsumenckiego, nie mającego jednak bezpośredniego wpływu na wybór produktów. Podobne wyniki osiągnęli też jej magistranci – np. Michał Jaskulski wykazał, że efekt kraju pochodzenia produktu koegzystuje z istniejącymi w strukturze postaw utajonych stereotypami (Niemiec i Francji), aczkolwiek nie sposób powiedzieć, czy przekłada się w bezpośredni sposób na zachowanie (ocenę samochodu niemieckiego bądź francuskiego). W moich własnych badaniach udało mi się pokazać, że efekt kraju pochodzenia jest wypadkową nie tylko wizerunku producenta i stosunku respondenta do niego, ale także zarówno jawnych, jak i utajonych postaw wobec mieszkańców tego kraju. Respondenci, którym zaprezentowano produkt (mebel) jako izraelski bądź polsko-izraelski, ocenili go zdecydowanie lepiej, niż ci, którym pokazywano taki sam produkt jako polski. Najważniejszym zaś czynnikiem mającym wpływ na ocenę obiektywnie identycznych wytworów była istniejąca bądź nieobserwowana dysocjacja uprzedzeń wobec Żydów (czyli niespójność uprzedzeń deklarowanych w stosunku do istniejących utajonych, mierzonych testem IAT): produkt izraelski najlepiej oceniany był przez „poprawnych politycznie” (uprzedzonych na poziomie utajonym, nie deklarujących tego jawnie). Idąc dalej zgodnie z tym tokiem myślenia wydaje się, że mechanizm COO może być również dodatkowo modyfikowany informacjami, aktywizującącymi stereotyp grupy obcej bądź zagrażającymi pozytywnemu obrazowi grupy własnej. W Ameryce Lee i Lee wykryli wzmocnienie zjawiska etnocentryzmu konsumenckiego w USA po zamach 11 września 2001 r. Ich metodologia (bezpośrednie wywiady kwestionariuszowe bez ściśle kontrolowanego pretestu) nie pozwala jednak na uogólnianie wykrytej zależności.

Badania trwają. A czemu „niemieckie jest praktyczne” a „włoskie ma styl”? Może dlatego?

Istnieje w wielu przypadkach przekonanie, że nie dysponując dużymi budżetami – wiele nie jest możliwym zdziałać. Dodatkowo często pokutuje przekonanie że: „nie ma specjalistów, nie ma pomysłów, nie ma chęci. Poza tym przecież regiony, lokalne wydarzenia, miasta, dzielnice czy ludzie nie są atrakcyjnym tematem.” Nic bardziej mylnego. Jakiż tam drzemie potencjał… który czeka tylko na wydobycie.

Nie tylko korporacje, firmy czy też marki powinny się reklamować, promować czy też komunikować ze swoim otoczeniem. Każde miasto, dzielnica czy też lokalne inicjatywy i wydarzenia powinny korzystać z tych możliwości. Od tych działań zależy, czy będą tylko lokalnym kolorytem o którym nikt poza zainteresowanymi nie słyszał, czy też staną się ”głośne” w otoczeniu lokalnym, krajowym a może nawet międzynarodowym. Wiele miejsc, wydarzeń i ludzi czeka na odkrycie, tylko należy coś z tym zrobić. Co takiego?

Potraktować region, miasto, dzielnicę, ulicę, muzea, instytucje użyteczności publicznej oraz kluby sportowe, eventy, koncerty oraz imprezy kulturalne jako produkty, które wymagają starannie przygotowanej komunikacji. Począwszy od rozpoznania grup celowych (zainteresowanych daną tematyką), poprzez rozpoznanie konkurencji jeśli takowa istnieje, dobranie narzędzi komunikacyjnych, określenie celów komunikacji oraz środków które możemy temu poświęcić. Nie zawsze muszą byto tylko i wyłącznie środki finansowe, w wielu przypadkach duża część może być oparta na zaangażowaniu ludzi, ich energii w nich drzemiącej – która czeka tylko by ją odpowiednio skanalizować.

Gdy już zrobimy powyższe punkty, możemy skupić się na odpowiednim działaniu i narzędziach które wykorzystamy do tego celu. Postęp technologiczny i narzędzia które oferuje Internet w powiązaniu z tradycyjnymi metodami komunikacji zwiększa wielokrotnie siłę rażenia którą można w ten sposób wygenerować. To jak mogą o nas najlepiej usłyszeć?

Zacznijmy od tego, czy jesteśmy gotowi przestawić się z myślenia „jednokierunkowego” na dialog z otoczeniem? Konsumenci, a w tym przypadku zainteresowani wydarzeniami, ciekawymi i intrygującymi miejscami lub ludźmi lokalnymi, potencjalni konsumenci będą chcieli i chcą wiedzieć o nich jak najwięcej z pierwszej ręki. Kto im to zapewni jak nie sami zainteresowani, jeśli „nie wyjdzie się frontem do klienta”? Stąd konieczność zaistnienia z komunikatem i przekazem reklamowym, tam gdzie konsumenci coraz częściej podejmują decyzje.

Można skutecznie szukać tych konsumentów poprzez:
1. Mikroblogi – Twitter, Blip, Flaker,
2. Blogi – własne oraz lokalnych blogerów, pasjonatów tematu
3. Narzędzia które oferuje Google – Google Maps lub Google Earth
4. Fora dyskusyjne, zarówno lokalne jak i miłośników danego tematu
5. Sieci społecznościowe – Goldenline, Grono.net, oraz coraz więcej Facebook
6. Strony internetowe (wiem, że niektórym może się wydawać to „oczywistą oczywistością” ale trzeba zwrócić uwagę na podstawy). Jeśli nie istniejemy w Google, to tak naprawdę nikt o nas nic nie wie…
7. Media lokalne, często dysponujące już forami dyskusyjnymi lub funkcjonującymi samoistnie mikrospołecznościami.

Wszystkie te miejsca, to domena ludzi którzy aktywnie poszukują ciekawych metod spędzania wolnego czasu, samorealizacji czy też aktywności wykraczającej znacznie poza bierne spędzanie czasu i koncentrowanie tylko się na pracy. Jest też pewna część grupy celowej, która chce się także odprężyć i zobaczyć, spotkać kogoś ciekawego. Jeśli „pokażemy się” odpowiednio światu, mamy dużą szansę że zostaniemy zauważeni. Wystarczy wspomnieć kampanie „najlepsza praca świata”, która znakomicie wypromowała atrakcyjność turystyczną Australii oraz przebiła się do najważniejszych mediów światowych.

Jak to robić? Jak działać? Aktywnie, językiem i formą zrozumiała dla tych ludzi. Nie ma co obawiać się nowych technologii w połączeniu z tradycyjnymi metodami komunikacji. Umożliwiają one prezentacje zdjęć, filmów, linków do informacji, proste prezentacje. To wszystko nie wymaga wielkiej infrastruktury, wiele czasu na przygotowanie rozpoczęcia działań czy też gigantycznych kosztów. Wszystko to da się odpowiednio skalować, do rozmiarów i aktywności koniecznych do danych działań.

Najpierw trzeba się jednak przełamać i zrobić ten pierwszy krok. Pierwsze miasta zaczynają odważniej eksperymentować w „wirtualnym świecie” – przykładem Radom (np. pokazujący wszystko co ciekawe na mikroblogu). Ale, to dopiero początek, by odnieść prawdziwy sukces i skutecznie wypromować regiony, atrakcje turystyczne, miasta, dzielnice, ulice, ludzi czy wydarzenia trzeba tu bardziej szerszego spojrzenia. Jedno, incydentalne działanie może być nie wystarczające by przebić się. Sztuką jest tak połączyć te narzędzia by przenikały się wzajemnie miedzy światami offline i online. Viralem, filmem z kamery cyfrowej lub komórki, ciekawym artykułem można zwrócić na siebie uwagę baczniej uwagę.

Oby zatem, coraz więcej lokalności przebijało się globalnie.

Jako narzędzie wykorzystuje nic innego jak budynek – każdą jego część: od fundamentów aż po dach. A więc symbol przeszłości – tego co już stoi, co już zastaliśmy.

Odzwierciedlenie przyszłości, rozwoju nauki i ludzkich możliwości to tzw. mapowanie 3D, wykorzystujące monumentalność budynku i najnowsze osiągnięcia techniki.
Cała projekcja jest adaptowana do kształtu architektonicznego obiektu, którego ma dotyczyć. Jego charakterystyczne, konstrukcyjne elementy są modelowane i przenoszone w 3D. Po zbudowaniu struktury 3D, jest ona nanoszona na obiekt i oba człony są ze sobą łączone. Następstwem tych działań jest uzyskanie unikalnej wizualizacji, która jest tworzona za pomocą potężnych projektorów.

Ze względu na imponujące rozmiary, spektakularny charakter promocji i połączenie tak wielu form przekazu (muzyka, obraz, światło) ogromne wrażenia gwarantowane!
Enjoy it!

Celem kampanii było zaktywizowanie środowiska graczy i wzbudzenie zainteresowania drugą odsłoną kultowej gry Gears of War oraz umacnianie wizerunku konsoli XBOX360 jako najbardziej dostosowanego w każdym wymiarze (możliwości techniczne, wymiar emocjonalny) do oczekiwań pokolenia graczy. Akcja była skierowana do użytkowników gier, którzy znają już realia „Gears of War”. Miała zaskoczyć konsumenta, przypomnieć mu o nowej odsłonie gry oraz ożywić dyskusję na temat gry na forach internetowych. Dodatkowym atutem tego ambientowego narzędzia była możliwość zwrócenia uwagi przechodniów w niebanalny sposób.

Akcja została przeprowadzona w listopadzie 2008, kiedy to Momentum przygotowało adaptację naklejek z motywem z gry, które zostały umieszczone w 11 lokacjach w 10 największych miastach Polski. Na schodach w głównych przejściach podziemnych, na dworcach PKP pojawił się trwały montaż z naklejkami łączącymi się w obraz postaci ze świata gry oraz claim „Zanim dotrzesz na górę, będzie po tobie”.

„Tworząc ten projekt chcieliśmy zainspirować użytkowników do mocnego zaangażowania w świat Gears of War. Niestandardowe produkty (jak gry) wymagają niestandardowych działań. Cieszę się, że nasza praca została doceniona.” – mówi Monika Biedrzycka, Dyrektor Zarządzająca Momentum Worldwide

Dzięki nietypowemu podejściu i bardzo konkretnemu sprofilowaniu grupy celowej, udało się osiągnąć samoistny i naturalny buzz w społeczności graczy, co zaowocowało pojawieniem się w Internecie zdjęć użytkowników konsoli, którzy na swój sposób interpretowali przygotowaną przez agencję kreację. Zorganizowano także konkurs, w którym internauci mieli podać dokładną lokalizację miejsc biorących udział w akcji, co pozwoliło na jeszcze większe zainteresowanie akcją, a co za tym idzie – produktem.

Agencja Momentum specjalizuje się w tego typu niestandardowych działaniach, co można było zobaczyć m.in przy okazji promocji gry „Halo 3”, kiedy to na ścianach domów większych miast zawisły tablice, upamiętniające heroicznej walki 143 Spartan.

Rozwiązanie:
Stworzyć filmową dokumentację on-line sezonu danego sportu licealnego – lacrosse tej wiosny, a potencjalnie football na jesieni. Start akcji – czwarty kwartał 2008 roku, przy użyciu internetowej strony castingowej wymagającej rejestracji, która pozwoli graczom, trenerom umieszczać „przesłuchania” do castingu w formie wideo lub pisemnej.

Sezon lacrosse zaczął się 16 marca, w 2009 planowane jest 10-14 epizodów.

Centum aktywności i zaangażowania to strona: www.seasoninthebalance.com wsparta przez media społecznościowe (Twitter, Facebook, Youtube) oraz strategię „peer-to-peer”.
Marka New Balance jest zaangażowaną w każdą aktywność „Season in the Balance”.

Nie nachalny product placement tylko integracja produktu.
Autentyczne wypowiedzi użytkowników, ich zwierzenia i poparcie dla akcji wskazują, że ta grupa celowa reaguje żywiołowo, angażuje się.

Ambush marketing bardzo często stosowany jest własnie przy dużego kalibru imprezach. Jego główne zastosowanie polega na skojarzeniu brandu z rzekomym sponsorowaniem wydarzenia i przypisywanie sobie wielkiej roli prawdziwych sponsorów. Formy komunikacji bywają dowolne, od kampanii spotowej, poprzez prasę, internet, kończąc na działaniach ambientowych i experiental. Podczas Mistrzostw Świata w piłce nożnej w 1996 roku oficjalnym sponsorem była firma UMBRO. Nike zaś wykupiła wszystkie nośniki outdoorowe wokół stadionów. Znamiennym jest fakt, że uprawianie praktyk marketingu zwodniczego nie jest zazwyczaj łamaniem prawa. Stosują go zazwyczaj firmy o podobnym profilu dzaiłalności i zbliżonej grupie docelowej, np Coca Cola i Pepsi, Adidas i Nike. W ramach wojny dwóch potężnych gigantów mamy do czynienia z wysublimowanymi, eleganckimi i nawet dyskretnymi kampaniami, ale w innych przypadkach to prawdziwa twórczość .

No i jak tu nie wieżyć w potęgę sportu? Na rodzimym rynku jak się okazuje już wiele się dzieje, a zbliżające się Euro 2012 pokaże nam jak szybko dogoniliśmy zachód.

Kto był oficjalnym sponsorem Euro 2004?

Czy na olimpiadzie w Pekinie sportowcy jedli hamburgery?

A na koniec video, przykład fajnej kampanii:

Wracam do początku. Organizacja Euro to dla miast bardzo duża promocja na świecie. Całym sercem byłem za Krakowem, jako miastem z historią i fajnym klimatem. Więc śmiało powiem – Kraków- partner Euro2012.

Po obejrzeniu filmów… trochę teorii, czym jest digital signage?

Zasadniczo to sieć cyfrowych ekranów (typu LCD, plazma lub projektorów) – centralnie i zdalnie zarządzanych. Można za ich pomocą rozpowszechniać treści promocyjne, informacyjne czy rozrywkowe by przykuć uwagę klientów. W węższym rozumieniu digital signage to telewizja w centrach handlowych, w szerszym – systemy złożone nawet z kilku tysięcy wyświetlaczy, centralnie i zdalnie zarządzanych, instalowanych nie tylko w celach promocyjnych ale przede wszystkim by przekazywać informacje – pasażerom na lotniskach, studentom na uczelniach, klientom w oddziałach banków, klientom w sklepach.

Świat z perspektywy każdej z tych grup wygląda inaczej. Jak marka ma komunikować się z Y-kiem, dla którego świat zmian, facebooka i experience tech (iPod, XBOX360) jest tym, w którym się urodził, a jak 60-letnim Boomersem, który może przeżywa drugą młodość, ale rzeczywistość filtruje przez wiele lat doświadczeń i nawyków? Czy są wartości, które ich łączą? Czy koncepcja produktu i komunikacja dopasowana jest (i odpowiada) tym – jakże różnym, ludziom? Wydaje się, że takich grup nic właściwie nie łączy. Ale podejście ageless marketingu każe zrewidować tę wątpliwość.

Ageless marketing to koncepcja silnie propagowana przez Davida B. Wolfe’a. Określa ona nastawienie marketingowe dopasowane do psychologicznych cyklów życia konsumentów, począwszy od idei produktu, przez promocję aż do relacji z konsumentem,

Davida B.Wolfe na stronie http://www.agelessmarketing.com (i w swojej książce pod tym samym tytułem) obrazowo omawia koncepcję developmental relationship marketing (DRM), z którego ageless marketing może czerpać jak z platformy wiedzy/insightów o konsumentach.

Koncepcja DRM

Podstawą DRM opisanego przez Wolfe’a jest pięć bazowych systemów wartości, które są ważne, gdyż jakość życia danej osoby od nich właśnie zależy – to z nich wynikają podstawowe potrzeby. Najważniejsze jednak jest to, że wartości te są stałe i niezmienne, nie zmieniają się z jednej generacji na drugą. To, co się zmienia, to sposoby, w jaki mają wpływ na zachowanie. Podstawowe pięć systemów wartości z których wynikają główne potrzeby to:

· Wartości identyfikacji: samoświadomość i postrzeganie swojego fizycznego i metafizycznego ‘ja’ (kim jestem, jakim jestem człowiekiem, co jest dla mnie ważne?)

· Wartości relacji: rodzina, społeczeństwo, związki pomiędzy systemem organizacyjnym a przekonaniami (do jakich grup należę, jakie grupy są dla mnie ważne, jakie są moje związki z ludźmi?)

· Wartości celu bycia: powód istnienia (po co tu jestem, co mam tu zrobić, o co chodzi w moim życiu?)

· Wartości adaptacji: wiedza i umiejętności (co umiem, co wiem, czego jeszcze mogę się nauczyć?)

· Wartości energii: zdrowie, dobre samopoczucie i funkcjonowanie (co zrobić, by czuć się dobrze?)

A czy ma to jakieś konsekwencje praktyczne? Wydaje się, że tak. Najważniejszym wnioskiem, wynikającym z tej koncepcji jest konieczność długoterminowego i perspektywicznego myślenia o masowych markach, a także produktach. Bo co zrobić w sytuacji, w której dorastający konsumenci „wyrastają” z marek, z którymi wcześniej byli zżyci i które cenili, ale które przestają odpowiadać ich światopoglądowi? Można nie przejmować się tym – przyjdą wszak kolejne pokolenia… Ale może warto nie ignorować raz zbudowanej preferencji i lojalności, tylko pomyśleć o takiej konstrukcji marki, która zachowując swój rdzeń będzie mogła zmieniać się i dorastać wraz z konsumentami. Rdzeń wartości – do których nawiązuje architektura marki – pozostaje bowiem wg Davida B. Wolfe’a niezmienny w ciągu całego życia. A DRM może pomóc zdefiniować i eksplorować (poprzez ageless marketing) te wartości.

DRM – czyżby kolejna koncepcja, która mówi o tym, że zdobywając wiedzę i insighty w określonych obszarach możemy tworzyć produkty i marki, które będą dla ludzi? Każda koncepcja, która pozwala zrealizować to założenie (marki/produkty dla ludzi), warta jest uwagi.

Zapraszam do lektury i na bloga prowadzonego przez Davida:

http://agelessmarketing.typepad.com/ageless_marketing/2005/08/meaning_the_big.html

Zmiany zachowań konsumentów wymuszają lepsze rozumienie potrzeb i oczekiwań konsumentów. Tak więc odpowiednie wykorzystanie otoczenia sklepu stanowi bardzo dużą szanse marketingową dla sklepu czy całej sieci. Niektóre sieci, dostrzegając konieczność zmian oraz to, jaką mogą przynieść korzyść, już zareagowały i już wprowadziły wiele zmian we własnym „otoczeniu”.

Przykładem może być sieć Walgreens, która opracowała i wdrożyła system siedmiu podstaw obsługi Klientów:

http://video.google.com/videoplay?docid=-5210929567491699667 .

Walgreens prowadzi także program dla swoich pracowników, dzięki któremu doświadczają oni tego, jak przebiega proces zakupowy klientów sieci, a to z kolei ma pomóc pracownikom lepiej odpowiadać na oczekiwania klientów.

Możemy się spodziewać szybko rosnącej roli Shopper Marketingu oraz tego, że w najbliższym czasie kolejne sieci będą chciały lepiej nas, konsumentów, poznać i zaspokoić nasze potrzeby w większym stopniu…

Postulat 2: nie zmuszajcie mnie bym udawał kogoś innego niż jestem. Kiedyś nie było internetu, a ludzie na ulicach lubili się śmiać do siebie i lubili reklamy… dzieci lubiły słuchać bajek na dobranoc… Dzisiaj mamy wszechobecny google i wikipedię a nasi “znajomi” skupiają się na Face-Bookach i innych Silverline’ach. Ja też tam jestem (bo muszę, by nie zginąć), ale wolę spotkać się z nimi, napić kawy, yerba-mate, pogadać i powygłupiać się bez lansowania się na najbardziej wydumany komentarz ‘What’s on your mind?’ Dlaczego? Tak długo jak ludzie mówią i słuchają, tak długo nie pozwolę by internet zawładnął moim życiem… Jest to wspaniałe narzędzie, ale tylko narzędzie. Nie wejdę na drugą stronę… A jeśli wejdę to tylko wtedy kiedy tego zechcę. W imię mojej wolności.

Wierzę że internet nie zawładnie życiem ludzi i pewne wartości pozostaną nienaruszone… Sztuka, Religia, Kultura, Godność, Komunikacja, Andersen, Warhol, Picasso, Lynch… Czy jest życie poza internetem? J E S T

Postulat 3: pozwólcie mi Bloggersi na jedną uwagę: Mam wrażenie… e, wcale nie wrażenie – czuję, że czytamy się tu na blogu w kilka osób. CO my chcemy tym osiągnąć? Nie wiem, jak Wy, ale ja wolę mój czas i energię spożytkować w sposób bardziej efektywny – tam gdzie ludzie potrzebują mojego wsparcia, słów, akcji… Klienci, współpracownicy, znajomi, rodzina, kot, Pan Grzesio z osiedlowego sklepu. Mój ostatni postulat brzmi: Dostosujmy komunikat do odbiorcy. Mówmy językiem zrozumiałym dla naszych czytelników… Szkoda czasu na samodzielne “sięganie do gwiazd”, pomagajmy innym sięgać tych gwiazd, bo nagle się okaże że zostaliśmy sami na wyspie “web-babble-5.0”

Postulat 4.0: Ustalmy prawo do wpisów ale nie zmuszajmy do nich (niektórzy i tak nie dali się zmusić, a niektórzy dali się zmusić ale ich wpisy są zrozumiałe tylko dla nich)

Następny wpis nastąpi gdzy przyjdzie na to czas.

P.S. Prowokacja? Czy Sławek prowokuje???

Cytat z dzisiejszych serwisów:

“Polska potrzebuje pracy nad uzdrowieniem państwa

Polska potrzebuje pracy nad uzdrowieniem państwa, aby chroniło słabszych i nie bało się silnych, bo wobec prawa są równi ci, którzy mają miliardy i ci, którzy jak większość Polaków nie mają nic – mówił prezydent do zebranych na Placu Zamkowym w Warszawie.”

a ja nie jestem prezydentem, ale Dyrektorem Działu Kreacji w Momentum Warsaw i postuluję: Momentum potrzebuje pracy nad uzdrowieniem…

Można mówić, że Ballmer nie jest ma „tego coś” – co mieli programiści, osoby zaczynające w garażach swoją biznesową epopeję. Ale, on mając prawdziwą duszę sprzedawcy doprowadził wspólnie z Billem Gates’em Microsoft, tam gdzie jest obecnie. Zaczynał od zera, gdy Microsoft był nikomu nie znaną spółką w Dolinie Krzemowej. Lata ciężkiej pracy i ekspresywnego zaangażowania stały się znane w branży i szeroko komentowane przez użytkowników komputerów. Potyczki z Apple czy UNIX’em przeszły już do historii przemysłu komputerowego.

Pytanie, który z szefów wielkich korporacji występowałby w reklamach produktów które sprzedaje? Mogą one śmieszyć, bawić… ale jednocześnie pokazują ogromną identyfikację z marką Microsoft. Jego (Ballmera) „występy” na konferencjach sprzedażowych do dzisiaj budzą uśmiech… ale dzięki temu mówiło się o firmie i jej produktach, pozniej sprzedawano je w milionowych ilościach. Razem z Gates’em mieli i mają dość specyficzny dystans do siebie, mimo iż cały świat wokół nich nie za bardzo ich lubi, gdy Microsoft jest ikoną „tego złego”.

Lata płyną, a Ballmer stał się kimś na kształt celebryty biznesowego, który z powodzeniem zastąpił Billa Gatesa. Podchodzi do zarządzania spółką w dość elastyczny sposób, licząc na maksymalizacje sprzedaży jego produktów. Widzi pewne trendy, że komputer ma być podobny do tych używanych w Star Trek’u. Wizja może naiwna…ale pociągająca i tak bardzo realna. Steve jest ikoną Microsoftu i wartością firmy podobnie jak Steve Jobs. Kontrowersyjną, dynamiczną ale równocześnie skuteczną.

Można się zgadzać lub nie ze strategia biznesową i samymi produktami Microsoftu. Ale to lata w biznesie pokazują czy obrana strategia była słuszną. Można tylko pogratulować konsekwencji i uporu w jej realizacji, mimo przeciwności losu. Nie powiem, że Ballmer jest możliwy do naśladowania przez inne firmy, inne branże – ale na pewno wyznacza trend… gdzie zarządzający budują wartość danej marki, swoim zaangażowaniem i pasją potrafią wykrzesać jeszcze większe zaangażowanie swoich pracowników. Także swoją wyrazistością i umiejętnością budowania własnego wizerunku w pełni zintegrowanego z produktami i marką swojej firmy.

J.J. Abrams, bo o nim mowa, zafascynował mnie swoją osobowością, pasją, zaangażowaniem (to jedno z moich ulubionych ostatnio przeze mnie słów , dziecięcą ciekawością i nieustraszeniem przed NIEMOZLIWYM.

Extra: J.J. Abrams, Scott Dadich (creative director), Thomas Goetz (creative director), Chris Baker (senior editor) dyskutują o powstaniu specjalnej edycji majowgo wydania magazynu Wired.

Czy jest coś co może pomóc gazetom przetrwać? Być może design?

Lekcje przekazane przez Jacka Utko mogą mieć świetne zastosowanie w większości branż. Przede wszystkim jednak pokazuje jak ważne jest aby w trakcie procesu  (patrz również współpracy z agencją) ważna jest wspólna partnerska praca, nie zaś zlecanie podwykonawcy wykonanie obrazka, promocji, layoutu, ulotki, eventu czy programiku.
Partnerstwo i pozwolenie partnerom zrozumienie przyczyn i celów jest podstawą do stworzenia wielkich rzeczy.

Cieszę się, że możemy zobaczyć przedstawiciela naszego kraju na tak znamienitych wykładach. Gratuluje.

Cały proces komunikacji był oparty na „meta medium” Internet i miał szereg odnośników do działań BTL, event, ambient, viral, buzz, endorsement (np. gwiazdy muzyki czy Hollywood)… co w efekcie prowadziło do ponadprzeciętnej obecności w mediach tradycyjnych takich jak prasa czy TV. MCCain cokolwiek by zrobił, mógł się tylko bronić i nawet medialna szarża (nieudana) z Sarą Paulin nie wyszła mu na dobre.
Geekowie używający twittera, ludzie zanurzeni w społecznościach, wyrażających się na Flickr/Myspace czy blogach – wszyscy oni byli światem doświadczeń marki, w którym rzeczywistość wirtualna i realna przenikała się. Strategia kampanii i kreacja oraz zaangażowanie wyborców (konsumentów) wykorzystywały wszystkie dostępne narzędzia do zintensyfikowania kontaktu z marką (Obama) w każdym wymiarze i w każdej możliwej przestrzeni.

Zatem czas wyrzucić kapiszony i kupić pocisk dużego kalibru. Lub też sztucznego penisa w najbliższym sex-shopie. Zapomnijcie o budowaniu wizerunku polityka czy marki w standardowy sposób…

Wiecej przeczytacie na:
http://interaktywnie.com/blog/281-obama-pokaze-pis-jak-wygrac-wybory.html

Przez ostatnie kilka lat gry komputerowe przebojem weszły na salony i nie są dzisiaj niczym wstydliwym. Od dawna już ścigały się z przemysłem filmowym, a obecnie wysunęły się na prowadzeniu pod względem przychodów (USA, Japonia czy kraje Europy Zachodniej). Gry i przemysł filmowy czerpią pomysły z siebie wzajemnie. Nie zawsze w sposób udany, ale nawiązania i zapożyczenia są coraz bardziej widoczne.

Konsole stały się „odstresowywaczem” po ciężkim dniu, pracy, w domu. Miejscem, gdzie mogą spotykać się pokolenia i rodziny, nawiązywać zerwane więzy społeczne. Znajomi zaś mogą spędzać miło czas, a zakochane pary wspominać wakacje i tańczyć na macie w rytm najnowszych przebojów.

MMORPG, czyli gry online pokryły siecią więzi społecznych wszystkie kontynenty, stały się areną zmagań i rywalizacji wirtualnych armii, budowania i upadku wirtualnych gospodarek, rynkami gdzie handluje się na szeroką skalę i kooperuje w gildiach/klanach.

Natomiast gry PC, które są głównie domeną gry „single player” znikną z dnia na dzień – zabijane wtórnością, płytkością i wysokim wskaźnikiem piractwa. Lecz nie umarły jeszcze ostatecznie – broniąc się ostatkiem sił, wszędzie tam – gdzie zmieniony jest ich system dystrybucji (przykład sprzedaży gier przez kanał internetowy – GOG, Stardock, gry „darmowe” – typu: Soldat) lub produktów poprzez tworzenie edycji kolekcjonerskich.

Więcej przeczytacie na:
http://media2.pl/felietony/45367-gry-albo-zycie,-wybor-nalezy-do-ciebie.html

Jest skuteczne rozwiązanie, którym jest  serial internetowy – Milion Euro

Serial Milioneuro.tv emitowany jest raz w tygodniu – w każdy poniedziałek. W niespełna 2-minutowych odcinkach jego twórca Michał Napierała prezentuje nieszablonowe pomysły, które po rozwinięciu mogą – jego zdaniem – okazać się sukcesem.

Gorąco zapraszam, do konsumpcji – miedzy poranną kawą a nowymi projektami i rozmową z klientami.

26 października 2008 r. Barack Obama żartuje z wolontariuszami ze sztabu w Brighton, w stanie Kolorado. W portalu społecznościowym MyBarackObama.com wolontariusze wymieniali się pomysłami, zawiadamiali o planowanych imprezach oraz zdawali relacje z tego, co już zrobili – do ilu osób zadzwonili, do ilu drzwi zapukali

Fot. Jae C. Hong AP

Barack Obama, prezydent Stanów Zjednoczonych, pisze do mnie e-maile. Nigdy go nie spotkałem, ani mi brat, ani swat. Ale pisze do mnie raz, dwa razy w tygodniu Z Joe Rosparsem, internetowym guru Obamy, rozmawia Vadim Makarenko

Joe Rospars w studiu “Gazety”

Vadim, co ożywienie gospodarcze znaczy dla ciebie? – pyta Barack w e-mailu z 2 lutego. “W zeszłym tygodniu Izba Reprezentantów uchwaliła ustawę, która ma ożywić gospodarkę i przywrócić pracę trzem milionom Amerykanów. Potrzebuję twojej pomocy… Amerykanie muszą wiedzieć, że pomoc jest już w drodze”. Barack prosi, bym przekazał dobrą nowinę bliskim i znajomym. Podobny e-mail od Baracka dostało 13 milionów jego przyjaciół.

Niektórzy zaprzyjaźnili się z prezydentem w Facebooku i MySpace – portalach podobnych do Naszej-klasy – ale też na stronie prezydenta My-BarackObama.com, która działa od wiosny 2007 r.
Często widzę Baracka na CNN, jak idzie korytarzami Białego Domu z komórką BlackBerry w ręce i wstukuje kciukiem wiadomości. Może właśnie pisze e-maila do mnie?

Przyjaciele z internetu
Barack nie zostałby prezydentem, gdyby nie jego przyjaciele. Wystarczy, że każdy z tych 13 mln przekonał czterech krewnych i znajomych, i już mamy 69 mln głosów, które w listopadzie ub.r. dały Obamie prezydenturę. Przyjaciele z internetu zorganizowali Barackowi ponad 200 tysięcy imprez i akcji poparcia – ludzie dowiadywali się o nich ze strony Baracka i portali, w których ma swój profil.

“Od ponad dekady znawcy powtarzają, że internet zmieni politykę. On w końcu tego dokonał” – ocenił ostatnio prestiżowy amerykański magazyn “Portfolio”.
Miał na myśli nie tyle Baracka, ile pewnego 27-latka z Chicago, byłego studenta m.in. filologii czeskiej na Uniwersytecie Karola w Pradze, który w sztabie Obamy odpowiadał za nowe media.
To Joe Rospars – zaliczany dziś przez “Portfolio” do największych innowatorów biznesu na świecie, tuż za twórcami Google’a i Steve’em Jobsem z Apple.

Każdy dał nam swój e-mail
Spotykamy się w Warszawie. W zeszłym tygodniu do Fabryki Trzciny na konferencję “Nowe Media – Nowa Demokracja” przyszli dyplomaci amerykańskiej ambasady, wykładowcy uniwersyteccy, działacze organizacji pozarządowych, dziennikarze i studenci gotowi chłonąć każde słowo Rosparsa.

Człowiek, który zrewolucjonizował sposób uprawiania polityki, zastrzega: – Naszym celem nie było przeniesienie debaty politycznej do internetu. Z powodzeniem można ją toczyć na spotkaniach wyborczych, w telewizji, prasie i radiu. Chcieliśmy zamienić wyborców w aktywnych uczestników kampanii. Żeby to się udało, trzeba było połączyć ze sobą wszystkich tych, którzy chcieli pomóc. W tym przydaje się internet.
Gdy Joe mówi te słowa, na ekranie za jego plecami widać wielosettysięczny tłum fetujący w Waszyngtonie zwycięstwo Obamy: – Każdy z nich dał nam swój e-mail.

SMS od Baracka przed CNN
“Barack wybrał senatora Joe Bidena na naszego kandydata na wiceprezydenta. Podaj dalej!” – takiego SMS-a dostały na komórkę trzy miliony przyjaciół Obamy 23 sierpnia 2008 r.
Barack zdradził im gorącego newsa godzinę wcześniej, nim ogłoszono to dziennikarzom telewizji CNN, BBC, agencji Reuters i “New York Timesa” oraz tysiącom innych mediów z całego świata.
Joe tłumaczy: – Nasi wyborcy musieli dowiadywać się wszystkiego jako pierwsi. To jeszcze bardziej wciągało ich w kampanię i utrzymywało zainteresowanie.

Co możesz zrobić dla “wielkiej zmiany”
Jedna trzecia Amerykanów ma profil w jakimś portalu społecznościowym – szukają znajomych na Facebooku, prezentują swoje amatorskie nagrania w MySpace, chwalą się swoim CV na LinkedIn. Młodzi korzystają z takich portali powszechnie: własny profil mają trzy na cztery osoby w wieku 18-24 lat. Joe Rospars założył Barackowi profile na wszystkich głównych portalach i dodatkowo stworzył własny na My-BarackObama.com.
- Kampanię w terenie od lat prowadzi się tymi samymi metodami. Ludzie organizują wiece, zbierają podpisy, pukają do drzwi i namawiają do oddania głosu. Do tego potrzebujesz wolontariuszy, którzy działają niczym armia zdobywająca nowe obszary – tłumaczy mi Joe. – Nasza armia na początku była bardzo mała, więc musieliśmy zorganizować ją tak, by każdy mógł z łatwością do niej dołączyć.
Wystarczyło założyć swój profil, podać e-maila, telefon, by zaprzyjaźnić się z Barackiem. Inni namierzali cię od razu, po kodzie pocztowym. Zapraszali na spotkania w okolicy, wysyłali filmy, pytali, czy możesz jakoś pomóc, coś zrobić, by “Wielka Zmiana się dokonała”. “Zmiana” – to główne hasło kampanii Obamy.

Joe: – Profile Obamy w portalach społecznościowych są niczym ambasady prezydenta w różnych środowiskach.

Na Youtube bez krawataTakich filmów na YouTube sztab Baracka zawiesił do dziś ponad 1800. Obejrzało je cztery miliony widzów. Niektóre miały 30 sekund, inne nawet półtorej godziny. Gdyby zliczyć łączny czas ich odtwarzania, to wyszłoby, że przyjaciele Baracka poświęcili na nie 1,2 miliarda minut.

Joe wtrąca: -Większość polityków i organizacji pozarządowych nastawia się na kontakt z dużymi mediami i poprzez nie chce dotrzeć do obywateli. Problem w tym, że ludzi nie interesuje to samo co media. Oni nie mówią językiem komunikatów prasowych i wolą mieć normalne, ludzkie stosunki z żywymi ludźmi w sztabie.
Dlatego szef Joego – David Plouffe, szef całej kampanii Baracka – regularnie występował na YouTube bez krawata, w rozpiętej koszuli. Mówi do kamery: “Dzień dobry, do wyborów – tylko 49 dni. Chciałbym zająć wam chwilę, żeby powiedzieć, w którym punkcie jesteśmy”.
Zamiast profesjonalnego niebieskiego tła czy amerykańskiej flagi wokół Davida widać porozrzucane papiery i butelki wody mineralnej. Na ścianie wykresy z sondaży i mapy USA – stany, w których toczy się walka, oznaczono pinezkami. Sceneria filmików przypomina raczej dom Wielkiego Brata niż studio przyszłego prezydenta Ameryki.
- Ta butelka wody mineralnej w kadrze była prawdziwa – zaznacza Joe. – W kampanii internetowej autentyczność jest kluczowa.

Przyjaciele po wyborach
Choć od wyborów minęło pięć miesięcy, Obama wciąż do mnie pisze: “Wiadomość wideo od Baracka”. Na filmiku uśmiechnięty prezydent mówi: -Gdy wygraliśmy wybory w listopadzie, mówiłem, że samo zwycięstwo nie jest jedyną zmianą, na której nam zależy. To była dopiero szansa na zmianę.
Barack zachęca mnie do poparcia jego projektu budżetu. Portal MyBarackObama.com cały czas działa – ludzie prowadzą swoje blogi, organizują spotkania, dyskutują o nowych ustawach i rzeczach, które chcieliby zmienić w najbliższej okolicy – mostach, szkołach, drogach.
Joe: – Już po wyborach cały czas sondujemy, jak nasi wyborcy chcą zmienić Waszyngton, cały kraj, co mogą zrobić, by pomóc prezydentowi. Okazuje się, że są gotowi zaangażować się w akcje dobroczynne albo startować w lokalnych wyborach. Który polityk nie porzuca swoich wyborców w dzień po głosowaniu?
Czy to tylko kwestia technologii, która umożliwia Obamie utrzymanie więzi z 13 mln aktywnych wyborców bez pośrednictwa mediów i agend rządowych? Joe podkreśla: – To kwestia osobowości kandydata. Barack miał doświadczenie lokalnego polityka, który musi dbać o relacje w swojej społeczności. Internet umożliwia mu to nawet w Waszyngtonie. W Białym Domu po raz pierwszy w historii działa zespół ds. nowych mediów.

Wywiad w wersji video na Wyborcza.pl/wideo

Źródło:  Gazeta Wyborcz Nowe media w służbie polityki – rozmowa “Gazety Wyborczej” z Joe Rosparsem

i mamy plan:

1. Metafory – najpierw myśl potem rób – wymyśl IDEĘ wokół której będzie się poruszało logo, strona www albo promocja.
2. Nie MARNUJ całego dnia na burzę mózgu.
3. Nie włączaj komputera!!! – to nie Fotoszop  projektuje tylko Ty
4. Join a forum – ok, to jest nieadekwatne dla nas (raczej – konsultuj, to zawsze działa – M)
5.  Myśl. Wbrew pozorom – proste myślenie ma przyszłość – czy to Głupi Użytkownik nie rozumie Pomysłu, czy Pomysł nie rozumie Odbiorcy???
6. Używaj ołówka i szkicownika; no po prostu tutaj może nastąpić pierwszy etap Twojej Kreatywności
7. Określ potrzeby; czyli – proces! czyli – co Ci będzie potrzebne do wykonania określonego zadania.
8. Wykonaj analizę; Zawsze dostajesz “zlecenie-Brief” – zacznij od analizy – np. mapping.
9. Pytaj i rozmawiaj… i przeczytaj resztę zawartości

Pierwowzór z Obamą:

Nawiazanie, z kawą

Oby w Polsce, również Starbucks podjął podobne akcje aktywizujace działania społeczne.

 Z siłą masowego rażenia i europejskiego dofinansowania ruszyły do ataku miasta. Przecież miasto też o wizerunek musi dbać, a historia podpowiada, że ludowi rozrywkę dawać trzeba! I to w pełni darmową, i to nie tylko dla tych najuboższych! I dalej śledzę sobie ten rynek, zakreślając kolejne daty na plany urlopowe- Snow Patrol, pan Krawiec w Krakowie, itd.

I już się zastanawiam, czy aby niedaleko mojego mieszkania, w nowym amfiteatrze, nie pojawi się tego lata Michael Jackson, albo Tina Turner. A co? ! Ważne jest to, żeby był event!

Czy kobiety będące liderami przedsiębiorstw, stowarzyszeń lub mediów to wciąż rzadkość? Co jest tego powodem?

Czy styl przywództwa reprezentowany przez kobiety różni się od tego który mają mężczyźni?

Co wg Ciebie jest najważniejszą korzyścią jaką wnoszą do organizacji zarządzające nimi kobiety?

W załączonym video przygotowanym przez McKinsey Quarterly pojawiają się takie sławy biznesu i uznane liderki jak: Andrea Jung, z Avon, Stella Rimington, a była dyrektor British Intelligence oraz Shelly Lazarus, CEO Olgilvy & Mather.

Co ważnego dla Ciebie znalazłeś/znalazłaś w ich doświadczeniu?

Bardzo ciekawi mnie Wasza opinia.

Strategia Phygital® polega na skutecznym łączeniu tradycyjnych narzędzi BTL-owych z nowoczesnym światem cyfrowej rzeczywistości, tak by wywołać emocje związane z marką.

„Momentum to nie tylko agencja, to również marka, którą promujemy w selektywnie wybranej przestrzeni jak każdą inną markę. Nasze działania są przykładem na to, jak powinien wyglądać skuteczny brand managing w dzisiejszych czasach.” – mówi Monika Biedrzycka, Dyrektor Zarządzająca Momentum Worldwide.

W marcu agencja uruchomiła własną grupę w serwisie Goldenline, blogi: www.blog.momentum.pl wraz z jego angielskim odpowiednikiem oraz mikroblogi Twitter.com, Flaker.pl, Blip.pl czy Pinger.pl. Ponadto Momentum używa narzędzi Web 2.0 do komunikacji wewnętrznej w obrębie firmy. Tak powstały wewnętrzne bazy wiedzy oparte na wiki, blog, a nawet mini-serwis społecznościowy.

„W świecie Momentum, w którym można poruszać się także w Internecie, można znaleźć bardzo istotne informacje. Na mikroblogach pojawiają się ciekawe linki do różnych, inspirujących artykułów lub materiałów, mówiących o skutecznej komunikacji. Z kolei na www.momentum.pl, naszej stronie internetowej, dziennikarze mogą znaleźć bieżące informacje prasowe oraz informacje o agencji. Na blogach pojawiają się artykuły naszych ekspertów, inspiracje i ciekawe informacje ze świata reklamy, nowinek technicznych oraz ciekawe realizacje komunikacji. Każdy znajdzie tu coś dla siebie.” – wymienia Jacek Gadzinowski, Business Development Director w Momentum Worldwide.

Zgodnie z regułami Phygital® agencja komunikuje się z klientami i rynkiem za pomocą bardziej tradycyjnych narzędzi takich jak: public relations, komunikacja bezpośrednia, casy studies, eventy, materiały drukowane oraz szkolenia.

Jednocześnie także każdy pracownik agencji jest ambasadorem marki Momentum Worldwide, komunikując działania agencji w obszarze swoich własnych profili w serwisach społecznościowych oraz blogów. W ten sposób są najlepszymi adwokatami marki agencji wśród jej dzisiejszych i przyszłych klientów”

Było światowo, były uśmieszki i aluzje. Ale czy ta przemowa coś zmieni, czas pokaże. Na pewno była to mowa z rodzaju inspirujacych. Wiec zanim zaczniecie myśleć, że obecny kryzys to powód do narzekań, zobaczcie co radzi nam Arnold:

“To najlepszy czas na te targi, ponieważ w czasach kryzysu możemy zareagować na dwa sposoby. Albo zrezygnujemy z działania i będziemy narzekać na klęskę, albo wstaniemy, rzucimy wyzwanie sobie oraz wszystkim wokół nas i zaczniemy pracować jeszcze ciężej. Możemy wykorzystać kryzys jako możliwość by zabłysnąć, prześcignąć konkurencję, która być może wybrała łatwiejszą drogę. Tak zachowują się zwycięzcy. Przegrani narzekają, a zwycięzcy idą zdecydowanie do przodu”

“Żyjemy w epoce, w której technologie są wszędzie wokół nas i napędzają wszystkie nasze działania. I to jest coś więcej niż telewizory plazmowe czy bezprzewodowy internet”. Miejmy to na uwadze… planująć i wrażajac nasze kampanie marketingowe.